Τα παιδιά πήγαιναν στο χώρο συγκέντρωσης των στρατιωτών μας για να τους δουν από κοντά. Οι γονείς περήφανοι καμάρωναν τα παλικάρια τους, και οι κοπελιές κοιτούσαν τα αγόρια τους. Και να τα λουλούδια σύννεφο να πέφτουν, τα τσιγάρα και τα επιφωνήματα!
Στο μυαλό μου έρχεται συχνά το 1991, λοχίας τότε, παρέλασα στην Βέροια, και κατεβαίνοντας την κεντρική οδό, παραστάτης στην σημαία έβλεπα και ένιωθα τον κόσμο αριστερά και δεξιά να ζητωκραυγάζει, ρίγος σε έπιανε και το βάρος του όπλου που κρατούσα στα χέρια μου επί ώρες εξαφανιζόταν.