Παρασκευή, 27 Μαΐου 2016

Σαββίδης Παναγιώτης: ΘΕΛΟΥΜΕ ΜΑΖΙΚΟ ΛΑΙΚΟ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟ…?


Βλέπουμε τα τελευταία χρόνια και κυρίως τα χρόνια της οικονομικής κρίσης, σε όλη την χώρα και εδώ στον νόμο μας, κοινότητες, πολιτιστικοί σύλλογοι σε συνεργασία με τους δήμους, αθλητικοί σύλλογοι, να διοργανώνουν αγώνες δρόμου, τρέξιμο, μικρών η μεσαίων αποστάσεων, που μπορεί ο καθένας, αφού έχει της προϋποθέσεις να συμμετάσχει σε αυτούς.


Δεν μπορούμε, παρά μόνο να επιδοκιμάσουμε τέτοιες πρωτοβουλίες, αρκεί έχουν να χαρακτηριστικά ανιδιοτελείς, στην κατεύθυνση της λαϊκής συμμετοχής, που προάγουν το αγαθό της φυσικής αγωγής, της άθλησης, για υγεία και ζωή.

Ενθαρρυντικό σε αυτές της πρωτοβουλίες, είναι ότι όλο και περισσότερος κόσμος συμμετέχει κάθε χρόνο, στους αγώνες δρόμου που γίνονται. Με πιο χαρακτηριστικό την συμμετοχή νεολαίας, μαθητών, εφήβων, νέων ανθρώπων.

Διαφαίνεται η ανάγκη, ότι κόσμος θέλει να αθληθεί, για αυτό βλέπουμε όλο και περισσότερος να συμμετάσχει σε αγώνες η να τρέχει καθημερινά μόνος του η με παρέα, στα περίχωρα της πόλης, σε γήπεδα, σε γειτονιές.

Από δω προκύπτουν εύλογα και κάποια ερωτήματα. Θέλουμε, μαζικό, λαϊκό, αθλητισμό ? Η τι αθλητισμό θέλουμε ? Ποιον αθλητισμό έχει ανάγκη ο λαός η νεολαία ? Αθλητισμός από ποιον και ποιον σκοπό ? Αθλητισμό που θα προάγει την άμιλλα η τον ανταγωνισμό ? Αθλητισμός για λίγους, η για όλο τον λαό και την νεολαία?

Τα ερωτήματα αυτά, χρήζουν απαντήσεων, σε μια εποχή που επανακαθορίζουμε πράματα, αλλά και αναδιατασσόμαστε κοινωνικά, πολιτικά, μπροστά σε μια οικονομική κρίση, που οξύνει τα λαϊκά αδιέξοδα, με ότι συνεπάγεται αυτό για τα λαϊκά νοικοκυριά. Φτώχια, ανασφάλεια, αβεβαιότητα.

Ο μαζικός, λαϊκός, αθλητισμός, ήταν απαίτηση του αγωνιζόμενου εργατικού – λαϊκού κινήματος. Βλέπουμε ότι οι διεκδικήσεις των εργαζομένων, δεν είχαν μόνο οικονομικά αιτήματα, δεν διαπραγματεύονταν μόνο τους όρους πώλησης της εργατικής τους δύναμης και καλύτερες συνθήκες δουλειάς. Αλλά έβαζαν και αιτήματα, που είχαν να κάνουν με την ποιότητα της ζωής τους, για τον πολιτισμό, τον αθλητισμό κ.α. Αιτήματα που είχαν ιεραρχηθεί σαν κοινωνική ανάγκη για την λαϊκή οικογένεια και υπήρχε η απαίτηση και η διεκδίκηση να ικανοποιηθούν σε αυτή την κατεύθυνση.

Η πολιτεία εδώ και χρόνια, έχει παραιτηθεί στο να προάγει τον αθλητισμό σαν κοινωνική ανάγκη, με ότι συνεπάγεται αυτό, σε υποδομές, εγκαταστάσεις, ανθρώπινο προσωπικό. Αντί αυτού, πήρε ενεργό μέρος και διευκόλυνε την επιχειρηματική δράση στον αθλητισμό, που αλώθηκε από μεγάλα οικονομικά συμφέροντα και αποτέλεσε για αυτούς, νέα πεδία εκμετάλλευσης και κερδοφορίας. Από την διοργάνωση των Ολυμπιακών αγώνων το 2004 στην χώρα μας και όχι μόνο, μπορούμε να αντλήσουμε αρκετά συμπεράσματα. Και κυρίως τι σημαίνει αθλητισμός, που στόχο έχει μόνο το κέρδος και υπηρετεί οικονομικά συμφέροντα, πολυεθνικές, μονοπώλια.

Σε αυτή την κατεύθυνση, απαξιώθηκε όλα αυτά τα χρόνια, ο μαζικός, λαϊκώς, αθλητισμός. Ατόνησε, κυρίως μέσα στα σχολεία , στις μικρές ηλικίες, που θα μπορούσαν να αποτελέσουν τα φυτώρια και οι προάγγελοι του μαζικού, λαϊκού, αθλητισμού, για αθλητισμό ως κοινωνική ανάγκη, για την φυσική αγωγή, την υγεία, την ζωή.

Σήμερα σε όλη την χώρα, σκουριάζουν και ρημάζουν γυμναστήρια, αθλητικοί χώροι, γήπεδα, που έγιναν με χρήματα του Ελληνικού λαού. Όταν παλιότερο έσφυζαν από ζωή, από νέους και όχι μόνο, που αθλούνταν και απολάμβαναν δωρεάν αυτό το κοινωνικό αγαθό.

Σήμερα παραποιούν την ουσία του αθλητισμού σαν αξία και ιδανικό. Το συνδέουν με το λάιφ στάιλ, με την εμφάνιση, τα καλλίγραμμα κορμιά, την δόξα, το εύκολο χρήμα, την δύναμη. Και όλα αυτά συγχωνεύονται σε μια βιομηχανία θεάματος και αθλητισμού, με απώτερο σκοπό το κέρδος και υπερκέρδος, από τους βαρόνους του χρήματος που λυμαίνονται τον χώρο του αθλητισμού.

Η μετατροπή του αθλητισμού σε εμπόρευμα και η αρωγή – διευκολύνσεις σε αυτή την κατεύθυνση, από την πολιτεία, των εκάστοτων κυβερνήσεων τα τελευταία κυρίως 20 χρόνια, είχε σαν αποτέλεσμα, να μειώνεται η λαϊκή συμμετοχή και η πρόσβαση στον αθλητισμό από φτωχά λαϊκά στρώματα.

Πολλοί αθλητικοί σύλλογοι στον στίβο, ( αλλά όχι μόνο εκεί )με μακρά παράδοση στο να βγάζουν και πρωταθλητές, σήμερα υπολειτουργούν τμήματα και αντιμετωπίζουν πολλά και σύνθετα προβλήματα. Από έλλειψη ανθρώπινου δυναμικού, γυμναστές, προπονητές, μέχρι υποβαθμισμένες εγκαταστάσεις, γυμναστήρια.

Η απαξίωση αυτή, αναγκάζει πολλές λαϊκές οικογένειες να πληρώνουν για την άθληση των παιδιών τους και για κάθε αθλητική τους δραστηριότητα. Και όσες οικογένειες δεν μπορούν, απλά στερούν αυτήν την ανάγκη από τα παιδιά τους, αλλά και από αυτούς τους ίδιους. Σήμερα αυτό κυριαρχεί στην συνείδηση του κόσμου, αφού εκεί προσανατολίζουν τα πράγματα, οι ιθύνοντες, η πολιτεία, οικονομικά συμφέροντα.

Όποια αθλητική δραστηριότητα θέλεις να εξασκήσεις, να κάνεις, πρέπει να πληρώσεις. Με αποτέλεσμα το κράτος να απαλλάσσεται σταδιακά και να αφήνει αυτό το κοινωνικό αγαθό της άθλησης, να το απολαμβάνουν όλο και λιγότεροι και να βολοδέρνεται στις συμπληγάδες του ανταγωνισμού, του χρήματος, της δόξας, με οποιοδήποτε κόστος. Σε αυτή την κατεύθυνση, χρεοκοπούν οι διαχρονικές αξίες, που έκπεμπε ο αθλητισμός από την αρχαιότητα κιόλας.

Η τάση στις μέρες μας, όλος και περισσότερος κόσμος, να επιζητεί την άθληση, σαν διέξοδο από την δύσκολη καθημερινότητα, να τονωθεί, να αναζωογονηθεί , είναι μια καλή, θετική, εξέλιξη.

Να μην μείνουμε μόνο εκεί και κατανοήσουμε αυτή την τάση, σαν απότοκο της οικονομικής κρίσης. Να δημιουργήσουμε τους όρους και της προϋποθέσεις, για ένα λαϊκό ,μαζικό, αθλητικό, κίνημα, που θα ξέρει να δίνει αγώνες και μάχες, θα διεκδικεί, για να ανάψει την σπίθα, για λαϊκό, μαζικό, αθλητισμό και να βγει ο κόσμος από τα σπίτια του. Για να πλημμυρήσουν τα γυμναστήρια, κολυμβητήρια, γήπεδα, αθλητικοί χώροι, από λαό και νεολαία πάλι, που θα αθλούνται και θα γυμνάζονται, πρώτα για υγεία, ζωή, πνευματική διαύγεια. Αλλά να γίνουν και τα φυτώρια, για τους νέους πρωταθλητές μας, που θα φροντίζει το κράτος, μέσα από της σύγχρονες υποδομές του, που θα πρέπει να διαθέτει, δημόσια και δωρεάν για όλο τον λαό.

Το οφείλουμε σε εμάς σήμερα, στις μελλοντικές γενιές αύριο.



Σαββίδης Παναγιώτης