Ο Άγιος Αρτέμιος έζησε κατά τον 4ο αιώνα μ.Χ. και υπήρξε διακεκριμένος αξιωματούχος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Χάρη στη σύνεση, την ανδρεία και την αφοσίωσή του, τιμήθηκε με το αξίωμα του «Δούκα» (στρατιωτικού διοικητή) της Αιγύπτου από τον Μεγάλο Κωνσταντίνο. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, υπηρέτησε με δικαιοσύνη και φρόντισε για την εδραίωση της ειρήνης στην περιοχή.
Η ζωή του άλλαξε καθοριστικά όταν στο θρόνο ανήλθε ο Ιουλιανός ο Παραβάτης, ο οποίος προσπάθησε να επαναφέρει την ειδωλολατρία και εξαπέλυσε διωγμούς εναντίον των Χριστιανών.
Η Ομολογία της Πίστης και το Μαρτύριο
Όταν ο Αρτέμιος βρέθηκε στην Αντιόχεια και έγινε μάρτυρας των βασανιστηρίων που υφίσταντο οι Χριστιανοί από τον Ιουλιανό, παρουσιάστηκε θαρραλέα ενώπιον του αυτοκράτορα. Με παρρησία έλεγξε τη σκληρότητα και την αδικία του, διακηρύσσοντας ανοιχτά τη δική του ακλόνητη πίστη στον Ιησού Χριστό.
Η αντίδραση του αυτοκράτορα ήταν άμεση και σφοδρή. Ο Αρτέμιος φυλακίστηκε και υπέστη φρικτά βασανιστήρια. Παρά τις προσπάθειες να κάμψουν το φρόνημά του, εκείνος παρέμεινε ακλόνητος στην πίστη του, αντλώντας δύναμη από τη θεία χάρη. Τελικά, παραδόθηκε στο μαρτύριο δια αποκεφαλισμού, σφραγίζοντας την επίγεια ζωή του ως Μεγαλομάρτυρας.