Νέος ακόμη, ο Μηνάς ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία και διακρίθηκε για τη γενναιότητα και το ήθος του, φτάνοντας σε υψηλό αξίωμα στο στράτευμα. Υπηρετούσε στη Φρυγία, στην περιοχή του Κοτυαείου (γι' αυτό και είναι γνωστός ως «ὁ ἐν τῷ Κοτυαείῳ»).
Όταν όμως οι αυτοκράτορες εξαπέλυσαν διωγμό εναντίον των Χριστιανών, ο Μηνάς δεν μπόρεσε να κρύψει την πίστη του. Παραιτήθηκε από το στράτευμα, αποτάξαρε τα αξιώματα και τα προνόμια που του προσέφερε ο κόσμος και αποσύρθηκε στα βουνά, αφιερώνοντας τον χρόνο του στην προσευχή, τη νηστεία και την πνευματική άσκηση.
Η αποχώρησή του δεν κράτησε για πάντα. Σε μια μεγάλη γιορτή των ειδωλολατρών στην πόλη του Κοτυαείου, ο Μηνάς παρουσιάστηκε ανοιχτά μπροστά στο πλήθος και ομολόγησε με θάρρος ότι είναι Χριστιανός, καταδικάζοντας ταυτόχρονα την πλάνη των ειδώλων.
Αυτή η πράξη του προκάλεσε την οργή του τοπικού άρχοντα (του ηγεμόνα Πύρρου). Ο Άγιος συνελήφθη και υποβλήθηκε σε φρικτά βασανιστήρια για να αρνηθεί την πίστη του. Παρά τα μαρτύρια, έμεινε ακλόνητος και σταθερός στην αγάπη του για τον Χριστό. Τελικά, ομολογώντας μέχρι την τελευταία του πνοή την πίστη του, αποκεφαλίστηκε, λαμβάνοντας το αμάραντο στεφάνι του μαρτυρίου γύρω στο 304 μ.Χ.
Μετά το μαρτύριό του, οι Χριστιανοί μάζεψαν με ευλάβεια το τίμιο σώμα του και το μετέφεραν στην Αίγυπτο, στην περιοχή της Μαρεώτιδας (κοντά στην Αλεξάνδρεια), όπου χτίστηκε μεγαλοπρεπής ναός προς τιμήν του, ο οποίος έγινε σπουδαίο προσκύνημα της αρχαιότητας.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 11 Νοεμβρίου. Ο Άγιος Μηνάς θεωρείται προστάτης πολλών πόλεων (όπως του Ηρακλείου Κρήτης, όπου είναι και πολιούχος), καθώς και προστάτης των ταξιδιωτών, των στρατιωτικών και όσων βρίσκονται σε κίνδυνο και ζητούν τη βοήθειά του.