Τι είπε ο κ. Μητσοτάκης: «Κλείνω, κ. Πρόεδρε, αγαπητέ Tayyip, με τη σκέψη ότι η μοίρα μας όρισε να ζούμε στην ίδια γειτονιά. Δεν μπορούμε να αλλάξουμε τη γεωγραφία, μπορούμε όμως να την κάνουμε σύμμαχο, επιλέγοντας τη σύγκλιση, τον διάλογο και την πίστη στο Διεθνές Δίκαιο. Ώστε με αίσθημα ευθύνης να χτίσουμε ένα αύριο ειρήνης, προόδου και ευημερίας για τις χώρες μας, να τιμήσουμε την παρακαταθήκη του Ελευθερίου Βενιζέλου και του Kemal Atatürk.»
Το να εξισώνει Έλληνας Πρωθυπουργός τον σφαγέα του ελληνισμού Κεμάλ με τον Ελευθέριο Βενιζέλο, είναι ανιστόρητο και απαράδεκτο. Ενώ σε καμία περίπτωση στην ίδια πρόταση δεν μπορούν να συνυπάρχουν οι λέξεις "ειρήνη" και "Κεμάλ".
Σε άλλα από την ίδια συνέντευξη τύπου, χλιαρή ήταν η αντίδραση του κ. Μητσοτάκη στην δήλωση του Τούρκου Πρόεδρου για τουρκική μειονότητα στην Θράκη.
Ενώ όσοι περίμεναν να γίνει αναφορά από τον κ. Μητσοτάκη για την συνεχιζόμενη κατοχή ελληνικού εδάφους στην Κύπρο από την Τουρκία, για την μετατροπή της Αγίας Σοφιάς σε τζαμί, για τις τουρκικές παραβιάσεις σε θάλασσα και αέρα, για τα τουρκικά αλιευτικά που δεν μας έχουν αφήσει ούτε γαύρο ούτε σαρδέλα, για το περίφημο καλωδίο ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ, για το «TurkAegean», την «Γαλάζια Πατρίδα», για το «casus belli» δηλαδή την επίσημη απειλή πολέμου εναντίον μας και αρκετά ακόμα άλλα, δεν είπε τίποτα τελικά ο κ. Μητσοτάκης.
Είναι καλός ο διάλογος, είναι καλό να μιλάς με τον γείτονα σου, είναι ακόμα απείρως καλύτερη η ειρήνη από τον πόλεμο. Δεν υπάρχει ουδεμία αμφιβολία για όλα αυτά. Κανένας γονιός δεν θέλει να δει τα παιδιά του να σκοτώνονται σε μία πολεμική αναμέτρηση με την Τουρκία. Βλέπουμε το δράμα που συμβαίνει με τα εκατομμύρια νεκρούς στον πόλεμο Ουκρανίας - Ρωσίας, αλλά και όπου γίνεται πόλεμος.
Δεν μπορείς όμως στο όνομα της ειρήνης να δίνεις "γη και ύδωρ" στον συνομιλητή σου. Πρέπει να επιδιώκεις την ειρήνη και ταυτόχρονα να δείχνεις (και να είσαι) δυνατός. Για να το κάνεις αυτό θα πρέπει εκτός από την στρατιωτική ισχύ, να έχεις και την ανάλογη διπλωματική και εξωτερική πολιτική. Δυστυχώς στο θέμα της διπλωματίας και της εξωτερικής πολιτικής θα πρέπει να γυρίσουμε το μυαλό μας πολλά χρόνια πίσω, για να θυμηθούμε πότε η Ελλάδα είχε κάτι το αξιόλογο. Και δεν μπορείς να ισχυριστείς ότι έχεις αξιόμαχες ένοπλες δυνάμεις όταν η κοινωνία σου πεινάει και υποφέρει, αλλά και οι ίδιοι οι στρατιωτικοί μας δεν τυγχάνουν της προσοχής που αξίζουν.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η Τουρκία. Είναι και οι πολιτικοί μας. Έναν δυνατό αντίπαλο τον αντιμετωπίζεις πρώτα στο επίπεδο της διπλωματίας. Εκεί χωλαίνουμε αρκετά...