Πως άραγε ο άλλος νάναι αφού των σκέψεων και πράξεων του τα αίτια δεν ξέρω;
Νομίζοντας πως είναι αυτός που βλέπει αντίκρυ στον καθρέπτη του ξώπετσα.
Πάντα όμως η περιέργεια θα ψάχνει την αλήθεια των πραγμάτων γυρεύοντας να μάθει την ουσία.
Για της ζωής την ουσία, που ψάχνοντας θα βρεις πως η ουσία της ζωής είναι η ίδια η ζωή.
Η ζωή που τρέφει το σώμα και τον νου.
Κι’ ο νους να πεινάει πιο πολύ απ’ το σώμα.
Γιατί κατάλαβε πως τα γεύματα της γνώσης τελειωμό δεν έχουν.
Γιατί κατάλαβε ο νους πως μυρωδιά της γνώσης μόνο πήρε.
Ευωδιαστή μυρωδιά ζωής, που πήραν αυτοί που πλησίασαν, γνώρισαν, κι’ αφέθηκαν στο ανθρώπινο χάδι της.
Ανθρωπιάς το χάδι της πραγματικής γνώσης.
Ίσως καμιά φορά και λάθος νάχεις κάνει όταν τον άλλον ανθρωπινά δεν είδες.
Γιατί τον άλλον πάντα πρέπει να δικαιώνεις, όταν με τα δικά σου μάτια τον κρίνεις.
Αν η σκέψη και η πράξη αντάμα με την Αγάπη πάει, κανείς δεν πρέπει που να μην έχει θέση στην καρδιά.
Ύπαρξη στον κόσμο έχουν όλοι γιαυτό υπάρχεις κι’ εσύ
Κι’ έχουμε λαθέψει νομίζοντας πως επειδή ο άλλος είναι αλλιώς στενάχωρο το νου μας κάνει αφού δεν γίνεται άλλως παρά ο άλλος νάναι αλλιώς!
Κι’ εχθρικά τον άλλον βλέπουμε επειδή είναι διαφορετικός από εμάς μα όχι εμάς πούμαστε διαφορετικοί απ’ τον άλλον.
Παραβλέποντας το τι είναι ωφέλιμο και τι βλαβερό για μας.
Φανερό δεν είναι πως τα μάτια του άλλου αλλιώς βλέπουν αφού άλλα μάτια είναι;
Αφού τα μάτια του μυαλού μας αλλιώς θωρούν τα πάντα γιατί είναι απλώς άλλα μάτια.
Και πως απαίτηση να έχουμε όπως εμείς νομίζουμε κι’ όλοι να νομίζουν;
Απ’ άλλους γονείς και μ’ άλλα αδέρφια μ’ άλλους φίλους και δάσκαλους, μ’ άλλο αποτύπωμα!
Το μοναδικό κι’ ανεπανάληπτο διαφορετικό αποτύπωμα του καθενός.
Τα’ αποτύπωμα του χεριού και του ματιού που ποτέ δεν είχε, δεν έχει, ούτε θα έχει άνθρωπος ξανά!!!
Το σεβαστό, διαφορετικό αποτύπωμα του άλλου!
Ρωτώντας τον άλλον ποιος είναι να σου πει εγώ θ’ αποκριθεί.
Κι’ εσένα ο άλλος να ρωτήσει πάλι εγώ θα πεις.
Κι’ αφού το δικό σου εγώ με του άλλου το εγώ ίδιο είναι, ίδιοι είμαστε.
Πώς χορτασμένος ο ένας νάναι όταν πεινάει ο άλλος;
Πώς ζεσταμένος νάναι όταν κρυώνει ο άλλος;
Πώς χαρά να νοιώθεις όταν πονά ο άλλος;
Γιατί το δάκρυ της ψυχής σου μόνο ο άλλος να σκουπίσει μπορεί.
Το χάδι που περιμένεις είναι απ’ του άλλου το χέρι.
Δεν είσαι ΕΓΩ είσαι ο ΑΛΛΟΣ.
Έγινα άλλος πια εγώ!!!
Νομίζοντας πως είναι αυτός που βλέπει αντίκρυ στον καθρέπτη του ξώπετσα.
Πάντα όμως η περιέργεια θα ψάχνει την αλήθεια των πραγμάτων γυρεύοντας να μάθει την ουσία.
Για της ζωής την ουσία, που ψάχνοντας θα βρεις πως η ουσία της ζωής είναι η ίδια η ζωή.
Η ζωή που τρέφει το σώμα και τον νου.
Κι’ ο νους να πεινάει πιο πολύ απ’ το σώμα.
Γιατί κατάλαβε πως τα γεύματα της γνώσης τελειωμό δεν έχουν.
Γιατί κατάλαβε ο νους πως μυρωδιά της γνώσης μόνο πήρε.
Ευωδιαστή μυρωδιά ζωής, που πήραν αυτοί που πλησίασαν, γνώρισαν, κι’ αφέθηκαν στο ανθρώπινο χάδι της.
Ανθρωπιάς το χάδι της πραγματικής γνώσης.
Ίσως καμιά φορά και λάθος νάχεις κάνει όταν τον άλλον ανθρωπινά δεν είδες.
Γιατί τον άλλον πάντα πρέπει να δικαιώνεις, όταν με τα δικά σου μάτια τον κρίνεις.
Αν η σκέψη και η πράξη αντάμα με την Αγάπη πάει, κανείς δεν πρέπει που να μην έχει θέση στην καρδιά.
Ύπαρξη στον κόσμο έχουν όλοι γιαυτό υπάρχεις κι’ εσύ
Κι’ έχουμε λαθέψει νομίζοντας πως επειδή ο άλλος είναι αλλιώς στενάχωρο το νου μας κάνει αφού δεν γίνεται άλλως παρά ο άλλος νάναι αλλιώς!
Κι’ εχθρικά τον άλλον βλέπουμε επειδή είναι διαφορετικός από εμάς μα όχι εμάς πούμαστε διαφορετικοί απ’ τον άλλον.
Παραβλέποντας το τι είναι ωφέλιμο και τι βλαβερό για μας.
Φανερό δεν είναι πως τα μάτια του άλλου αλλιώς βλέπουν αφού άλλα μάτια είναι;
Αφού τα μάτια του μυαλού μας αλλιώς θωρούν τα πάντα γιατί είναι απλώς άλλα μάτια.
Και πως απαίτηση να έχουμε όπως εμείς νομίζουμε κι’ όλοι να νομίζουν;
Απ’ άλλους γονείς και μ’ άλλα αδέρφια μ’ άλλους φίλους και δάσκαλους, μ’ άλλο αποτύπωμα!
Το μοναδικό κι’ ανεπανάληπτο διαφορετικό αποτύπωμα του καθενός.
Τα’ αποτύπωμα του χεριού και του ματιού που ποτέ δεν είχε, δεν έχει, ούτε θα έχει άνθρωπος ξανά!!!
Το σεβαστό, διαφορετικό αποτύπωμα του άλλου!
Ρωτώντας τον άλλον ποιος είναι να σου πει εγώ θ’ αποκριθεί.
Κι’ εσένα ο άλλος να ρωτήσει πάλι εγώ θα πεις.
Κι’ αφού το δικό σου εγώ με του άλλου το εγώ ίδιο είναι, ίδιοι είμαστε.
Πώς χορτασμένος ο ένας νάναι όταν πεινάει ο άλλος;
Πώς ζεσταμένος νάναι όταν κρυώνει ο άλλος;
Πώς χαρά να νοιώθεις όταν πονά ο άλλος;
Γιατί το δάκρυ της ψυχής σου μόνο ο άλλος να σκουπίσει μπορεί.
Το χάδι που περιμένεις είναι απ’ του άλλου το χέρι.
Δεν είσαι ΕΓΩ είσαι ο ΑΛΛΟΣ.
Έγινα άλλος πια εγώ!!!
Στράτος Τσιρβούλης