Σπουδαίος καθηγητής μαθηματικών ο κ. Φιλιππίδης.
Τα λόγια του μετρημένα, το βλέμμα του αγέρωχο, το περπάτημα του σταθερό. Τον σέβονταν όλοι οι μαθητές.
Μια μέρα τους δίνει ένα πρόβλημα για το σπίτι.
- Ποιος έλυσε το πρόβλημα; Ρωτάει την επόμενη μέρα στην ώρα των μαθηματικών.
Εγώ κύριε σηκώνει το χέρι του κάποιος μαθητής.
-Σήκω στον πίνακα και δείξε μας πώς το έλυσες.
Σηκώνεται ο μαθητής, παίρνει την κιμωλία και δείχνει στον πίνακα την λύση, κατ’ αυτόν, του προβλήματος.
- Λάθος του λέει ο καθηγητής!
- Άλλος;
Σηκώνει το χέρι του άλλος μαθητής, δείχνει κι’ αυτός, πώς το έλυσε, μα ο καθηγητής του λέει ότι είναι λάθος! Λάθος ο ένας, λάθος ο άλλος, τελικά όσοι σηκώθηκαν να δείξουν πώς έλυσαν το πρόβλημα, όλοι ήταν λάθος!
- Και ποια είναι η λύση του προβλήματος κύριε καθηγητά; Ρωτάει κάποιος μαθητής.
- Η λύση του προβλήματος είναι: ότι το πρόβλημα δεν έχει λύση! Απαντά με στόμφο ο κ. Φιλιππίδης!
Μένει εντυπωσιασμένος ο μαθητής απ’ την απάντηση και την "κλειδώνει" στην μνήμη του.
Πέρασαν τα χρόνια κι’ ο μαθητής είναι πια, επιχειρηματίας.
Κάθε πρωί που ξεκινούν την ημέρα τους όλοι οι άνθρωποι, έτσι κι’ ο επιχειρηματίας, έχουν προβλήματα ζωής, καθημερινότητας, προς επίλυση. Τα αξιολογούν και τα βάζουν στη σειρά κατά προτεραιότητα. Το πρωτεύον, το δευτερεύον, το τριτεύον κ.ο.κ.
Κάποιο πρωινό η πρώτη έννοια που έχει ο επιχειρηματίας είναι να καλύψει μια επιταγή. Κοιτάζει τον λογαριασμό καταθέσεων που έχει, μα τα χρήματα δεν φτάνουν για να καλύψει την επιταγή. Στην στιγμή, αντιλαμβάνεται την αδυναμία του και αφήνει το θέμα κατά μέρος.
Στην άκρη (η λύση του προβλήματος είναι: ότι το πρόβλημα δεν έχει λύση). Λύνοντας όμως τα υπόλοιπα θέματα που είχε προς επίλυση εκείνη την ημέρα, μπόρεσε να βρει τα χρήματα για να καλύψει την επιταγή. Το "ψηλά τα χέρια", πολλές φορές είναι η σοφή κίνηση, για να δώσουμε χρόνο στον εαυτό μας να βρει λύση. Η αυτογνωσία είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για να ασχοληθούμε ή όχι με κάτι. Με κάποιο πρόβλημα. Να ασχοληθούμε με αυτό που μπορούμε, κι’ όχι να χάνουμε τον καιρό μας με πράγματα που δεν μπορούμε, δεν έχουμε τη δυνατότητα.
Γιατί κάποιος γέρος, άκουσε ότι θα πάρει ένα εκατομμύριο ευρώ όποιος κάνει παγκόσμιο ρεκόρ στο μήκος, κι’ άρχισε τις προπονήσεις!
Τα λόγια του μετρημένα, το βλέμμα του αγέρωχο, το περπάτημα του σταθερό. Τον σέβονταν όλοι οι μαθητές.
Μια μέρα τους δίνει ένα πρόβλημα για το σπίτι.
- Ποιος έλυσε το πρόβλημα; Ρωτάει την επόμενη μέρα στην ώρα των μαθηματικών.
Εγώ κύριε σηκώνει το χέρι του κάποιος μαθητής.
-Σήκω στον πίνακα και δείξε μας πώς το έλυσες.
Σηκώνεται ο μαθητής, παίρνει την κιμωλία και δείχνει στον πίνακα την λύση, κατ’ αυτόν, του προβλήματος.
- Λάθος του λέει ο καθηγητής!
- Άλλος;
Σηκώνει το χέρι του άλλος μαθητής, δείχνει κι’ αυτός, πώς το έλυσε, μα ο καθηγητής του λέει ότι είναι λάθος! Λάθος ο ένας, λάθος ο άλλος, τελικά όσοι σηκώθηκαν να δείξουν πώς έλυσαν το πρόβλημα, όλοι ήταν λάθος!
- Και ποια είναι η λύση του προβλήματος κύριε καθηγητά; Ρωτάει κάποιος μαθητής.
- Η λύση του προβλήματος είναι: ότι το πρόβλημα δεν έχει λύση! Απαντά με στόμφο ο κ. Φιλιππίδης!
Μένει εντυπωσιασμένος ο μαθητής απ’ την απάντηση και την "κλειδώνει" στην μνήμη του.
Πέρασαν τα χρόνια κι’ ο μαθητής είναι πια, επιχειρηματίας.
Κάθε πρωί που ξεκινούν την ημέρα τους όλοι οι άνθρωποι, έτσι κι’ ο επιχειρηματίας, έχουν προβλήματα ζωής, καθημερινότητας, προς επίλυση. Τα αξιολογούν και τα βάζουν στη σειρά κατά προτεραιότητα. Το πρωτεύον, το δευτερεύον, το τριτεύον κ.ο.κ.
Κάποιο πρωινό η πρώτη έννοια που έχει ο επιχειρηματίας είναι να καλύψει μια επιταγή. Κοιτάζει τον λογαριασμό καταθέσεων που έχει, μα τα χρήματα δεν φτάνουν για να καλύψει την επιταγή. Στην στιγμή, αντιλαμβάνεται την αδυναμία του και αφήνει το θέμα κατά μέρος.
Στην άκρη (η λύση του προβλήματος είναι: ότι το πρόβλημα δεν έχει λύση). Λύνοντας όμως τα υπόλοιπα θέματα που είχε προς επίλυση εκείνη την ημέρα, μπόρεσε να βρει τα χρήματα για να καλύψει την επιταγή. Το "ψηλά τα χέρια", πολλές φορές είναι η σοφή κίνηση, για να δώσουμε χρόνο στον εαυτό μας να βρει λύση. Η αυτογνωσία είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για να ασχοληθούμε ή όχι με κάτι. Με κάποιο πρόβλημα. Να ασχοληθούμε με αυτό που μπορούμε, κι’ όχι να χάνουμε τον καιρό μας με πράγματα που δεν μπορούμε, δεν έχουμε τη δυνατότητα.
Γιατί κάποιος γέρος, άκουσε ότι θα πάρει ένα εκατομμύριο ευρώ όποιος κάνει παγκόσμιο ρεκόρ στο μήκος, κι’ άρχισε τις προπονήσεις!
Στράτος Τσιρβούλης.