Πρώτα βέβαια η κυβέρνηση έλυσε το θέμα της ακρίβειας, των τιμών των καυσίμων, της υπερφορολογίας, των προστίμων, των σκανδάλων, κ.α.
Τι όχι; Δεν τα έλυσε όλα αυτά τα θέματα;
Τέλος πάντων, δεν έχει σημασία, μιας που στην Ελλάδα οι αποφάσεις παίρνονται βάση του τι βρίσκεται μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο στην επικαιρότητα και όχι βάση λογικής και προγραμματισμού.
Η αλήθεια είναι ότι υπάρχει θέμα με τα ηλεκτρικά πατίνια. Ο γράφων το κείμενο κινδύνεψε όχι μία, όχι δύο, αλλά αρκετές φορές από ηλεκτρικά πατίνια που πέρασαν σαν δαιμονισμένα από δίπλα του. Φαντάζομαι ότι κάτι παρόμοιο θα έχουν βιώσει αρκετοί συνδημότες μας. Όπως γλίτωσα τα κατάγματα και το νοσοκομείο, ελπίζω να ισχύουν και για εσάς τα ίδια.
Το ηλεκτρικό πατίνι είναι σαν να οδηγάς ένα ποδήλατο με... τουρμποκινητήρα! Χωρίς όμως την παραμικρή ασφάλεια. Δεν το ακούς, δεν το βλέπεις, παρά μόνο όταν είναι πολύ αργά. Οποιαδήποτε πτώση ή σύγκρουση, έχει άσχημη κατάληξη και για τον οδηγό που στις περισσότερες φορές είναι ανήλικος, αλλά και για αυτόν που θα του έρθει καταπάνω του.
Εγώ δεν θα έπαιρνα ηλεκτρικό πατίνι στα παιδιά μου. Δεν ξέρω για εσάς. Οπότε η ευθύνη δεν αφορά μόνο τους ανήλικους, αλλά και τους γονείς. Υπάρχουν όμως και κάποιοι ενήλικοι - δεν ξέρω μπορεί να έχουν απωθημένα που δεν μπόρεσαν να αγοράσουν αγωνιστικό αυτοκίνητο - που οδηγούν χειρότερα και από τους ανήλικους.
Πρέπει να μπουν κάποιες δικλείδες ασφαλείας, τόσο στο πόσο επιτρέπεται να τρέχουν τα ηλεκτρικά πατίνια, αλλά κυρίως που πρέπει να κυκλοφορούν.
Το κράτος ως συνήθης πρακτική, βλέπει εδώ μία ευκαιρία να βάλει πρόστιμα, να εισπράξει από ασφάλειες, κράνη και τέλη κυκλοφορίας. Όπως κάνει για τα αυτοκίνητα. Ο ιδιοκτήτης αυτοκινήτου πληρώνει μια περιουσία για να μπορεί να το έχει στην κατοχή του. Τέλη, ασφάλεια, ΚΤΕΟ, διόδια, κ.α.
Το κράτος όμως κοιτάει πάντα να εισπράττει, αλλά δεν κάνει τίποτα για υποδομές, εκπαίδευση, κ.α.
Οι κάτοχοι ηλεκτρικών πατινιών, όπως και οι ποδηλάτες, όσο ώριμοι και προσεκτικοί μπορεί να είναι στην οδήγηση τους, από την στιγμή που καβαλάνε ένα ηλεκτρικό πατίνι, ένα απλό πατίνι ή ένα ποδήλατο, παίζουν κορώνα γράμματα την ζωή τους. Οι οδηγοί αυτοκινήτων δεν υπολογίζουν π.χ. τον ποδηλάτη. Δεν τον βλέπουν ως μία ανθρώπινη ύπαρξη, αλλά ως ένα εμπόδιο μπροστά τους που τους καθυστερεί και πρέπει να το ξεπεράσουν. Αυτή είναι η πραγματικότητα!
Κυβέρνηση και Δήμοι, αδιαφορούν. Δείτε την πόλη μας την Κατερίνη. Προσπαθήστε να πάτε με ένα ποδήλατο στο κέντρο. Σαν να παίζετε survivor! Έχετε να ξεπεράσετε τους οδηγούς αυτοκινήτων που κολλάνε από πίσω σας για να σας προσπεράσουν, να αποφύγετε λακκούβες, κώνους, σαμαράκια και κακοτεχνίες στους δρόμους και στο τέλος να ανάβετε ένα κεράκι που τα καταφέρατε και γυρίσατε σώοι σπίτι σας.
Ποδηλατόδρομοι ούτε για δείγμα!
Αλλά μιλάμε για πραγματικούς ποδηλατόδρομους και όχι για μια διακοσμητική λωρίδα πρόχειρα βαμμένη στην άσφαλτο, αλλά για μια ασφαλή, προστατευμένη διαδρομή με ειδικές λωρίδες κατεύθυνσης για ποδήλατα, ηλεκτρικά πατίνια και απλά πατίνια. Κατασκευασμένη ώστε να μην υπάρχουν εμπόδια, να μην παρκάρουν αυτοκίνητα, γλάστρες, κασόνια και κάδοι σκουπιδιών και ανακύκλωσης!
Πρόσφατα ο Δήμος Κατερίνης έκανε μία δράση που την ονόμασε «Μικροί Ποδηλάτες - Μεγάλη Ασφάλεια!» στο πάρκο κυκλοφοριακής αγωγής για να εκπαιδεύσει τα μικρά παιδιά στο πως θα οδηγούν με ασφάλεια ποδήλατο στην πόλη. Σε μια πόλη που δεν έχει ποδηλατόδρομους!!! Αλήθεια ποιος γονιός θα εμπιστευτεί το παιδί του να οδηγήσει με ποδήλατο τουλάχιστον στο κέντρο της πόλης; Θα έχει φάει από την αγωνία του όλα τα νύχια των δακτύλων του μέχρι να επιστρέψει σπίτι το παιδί του!
Ρυμοτομία, μια άγνωστη λέξη.
Πού θα πας, πώς θα πας. Αδιέξοδα, 2-3 μονόδρομοι στη σειρά, που αν θέλεις να είσαι νόμιμος, θα πρέπει να κάνεις κύκλους επί κύκλων για να φτάσεις στον προορισμό σου. Και όλα αυτά στην πόλη μας που είναι μία από τις πιο επίπεδες πόλεις στην Ελλάδα!
Συμπέρασμα:
Υποδομές, υποδομές, υποδομές, εκπαίδευση, εκπαίδευση, εκπαίδευση και μετά οποιοδήποτε άλλη κουβέντα για πρόστιμα, μέτρα, και οτιδήποτε άλλο.