Γεννημένος στο Λιβάδι Ολύμπου το 1772, έμαθε από νωρίς την τέχνη του πολέμου στα βουνά της Μακεδονίας και της Θεσσαλίας. Η δράση του γρήγορα ξεπέρασε τα στενά όρια της πατρίδας του, καθώς αγωνίστηκε στους Ρωσοτουρκικούς πολέμους και στη Σερβική Επανάσταση, αποκτώντας σπουδαία στρατιωτική εμπειρία και διεθνή αναγνώριση.
Ως διακεκριμένο μέλος της Φιλικής Εταιρείας, υπήρξε ένας από τους βασικούς πυλώνες της Επανάστασης στις Ηγεμονίες της Μολδοβλαχίας δίπλα στον Αλέξανδρο Υψηλάντη. Όταν η εξέγερση εκεί άρχισε να κάμπτεται υπό το βάρος των υπέρτερων οθωμανικών δυνάμεων, ο Ολύμπιος αρνήθηκε να εγκαταλείψει τον αγώνα ή να συνθηκολογήσει.
Η κορύφωση της δραματικής του πορείας ήρθε τον Σεπτέμβριο του 1821 στη Μονή Σέκου. Περικυκλωμένος από χιλιάδες Οθωμανούς στρατιώτες και αρνούμενος να παραδοθεί, ο Γεωργάκης Ολύμπιος μαζί με τους πιστούς συντρόφους του οχυρώθηκε στο καμπαναριό της μονής. Αφού πολεμήσαν μέχρι εσχάτων, έθεσε τέρμα στη ζωή του ανατινάζοντας την πυριτιδαποθήκη, προτιμώντας τον θάνατο από την αιχμαλωσία.
Η θυσία του Γεωργάκη Ολύμπιου πέρασε στην αιώνια μνήμη του έθνους ως παράδειγμα ηρωισμού. Δεν υπήρξε μόνο ένας ικανός οπλαρχηγός, αλλά ένας συνειδητοποιημένος πατριώτης που απέδειξε ότι η ελευθερία κερδίζεται με θυσίες που ξεπερνούν το μέτρο της ανθρώπινης επιβίωσης.