.jpg)
Πρωτότυπο Κείμενο
Αδελφοί, τῷ δὲ Θεῷ χάρις τῷ πάντοτε θριαμβεύοντι ἡμᾶς ἐν τῷ Χριστῷ καὶ τὴν ὀσμὴν τῆς γνώσεως αὐτοῦ φανεροῦντι δι’ ἡμῶν ἐν παντὶ τόπῳ· ὅτι Χριστοῦ εὐωδία ἐσμὲν τῷ Θεῷ ἐν τοῖς σῳζομένοις καὶ ἐν τοῖς ἀπολλυμένοις, οἷς μὲν ὀσμὴ θανάτου εἰς θάνατον, οἷς δὲ ὀσμὴ ζωῆς εἰς ζωήν. Καὶ πρὸς ταῦτα τίς ἱκανός;
Οὐ γάρ ἐσμεν ὡς οἱ πολλοὶ καπηλεύοντες τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ἀλλ’ ὡς ἐξ εἰλικρινείας, ἀλλ’ ὡς ἐκ Θεοῦ κατενώπιον τοῦ Θεοῦ ἐν Χριστῷ λαλοῦμεν. Ἀρχόμεθα πάλιν ἑαυτοὺς συνιστάνειν; Εἰ μὴ χρῄζομεν ὥς τινες συστατικῶν ἐπιστολῶν πρὸς ὑμᾶς ἢ ἐξ ὑμῶν συστατικῶν;
Ἡ ἐπιστολὴ ἡμῶν ὑμεῖς ἐστε, ἐγγεγραμμένη ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν, γινωσκομένη καὶ ἀναγινωσκομένη ὑπὸ πάντων ἀνθρώπων, φανερούμενοι ὅτι ἐστὲ ἐπιστολὴ Χριστοῦ διακονηθεῖσα ὑφ’ ἡμῶν, ἐγγεγραμμένη οὐ μέλανι, ἀλλά Πνεύματι Θεοῦ ζῶντος, οὐκ ἐν πλαξὶ λιθίναις, ἀλλ’ ἐν πλαξὶ καρδίαις σαρκίναις.
Μετάφραση
Αδελφοί, ας ευχαριστήσουμε τον Θεό, ο οποίος πάντοτε μας οδηγεί στη νίκη μέσω του Χριστού και φανερώνει παντού διαμέσου εμάς το άρωμα της γνώσης Του. Διότι εμείς είμαστε για τον Θεό η ευωδία του Χριστού, ανάμεσα σε εκείνους που σώζονται αλλά και σε εκείνους που χάνονται. Για τους μεν είναι οσμή θανάτου που οδηγεί στον θάνατο, για τους δε είναι οσμή ζωής που οδηγεί στη ζωή. Και ποιος είναι ικανός για ένα τέτοιο έργο;
Διότι εμείς δεν εμπορευόμαστε τον λόγο του Θεού, όπως κάνουν πολλοί άλλοι, αλλά μιλάμε με ειλικρίνεια, ως σταλμένοι από τον Θεό, ενώπιον του Θεού και εν ονόματι του Χριστού. Αρχίζουμε πάλι να συνιστούμε τον εαυτό μας; Μήπως χρειαζόμαστε, όπως μερικοί άλλοι, συστατικές επιστολές προς εσάς ή από εσάς;
Η δική μας συστατική επιστολή είστε εσείς οι ίδιοι, γραμμένη στις καρδιές μας, την οποία γνωρίζουν και διαβάζουν όλοι οι άνθρωποι. Είστε φανερό ότι αποτελείτε επιστολή του Χριστού, η οποία ετοιμάστηκε με τη δική μας διακονία, γραμμένη όχι με μελάνι, αλλά με το Πνεύμα του ζωντανού Θεού, όχι σε λίθινες πλάκες, αλλά στις σάρκινες πλάκες της καρδιάς.
Ευαγγελικό Ανάγνωσμα: Κατά Λουκάν (η΄ 5-15) — Η παραβολή του Σπορέως
Πρωτότυπο Κείμενο
Εἶπεν ὁ Κύριος τὴν παραβολὴν ταύτην· Ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον αὐτοῦ. Καὶ ἐν τῷ σπείρειν αὐτὸν ὃ μὲν ἔπεσε παρὰ τὴν ὁδόν, καὶ κατεπατήθη, καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ κατέφαγεν αὐτό. Καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐπὶ τὴν πέτραν, καὶ φυὲν ἐξηράνθη διὰ τὸ μὴ ἔχειν ἰκμάδα. Καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐν μέσῳ τῶν ἀκανθῶν, καὶ συμφυεῖσαι αἱ ἄκανθαι ἀπέπνιξαν αὐτό. Καὶ ἕτερον ἔπεσεν εἰς τὴν γῆν τὴν ἀγαθήν, καὶ φυὲν ἐποίησε καρπὸν ἑκατονταπλασίονα. Ταῦτα λέγων ἐφώνει· Ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω.
Ἐπηρώτων δὲ αὐτὸν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες, τίς εἴη ἡ παραβολὴ αὕτη. Ὁ δὲ εἶπεν· Ὑμῖν δέδοται γνῶναι τὰ μυστήρια τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, τοῖς δὲ λοιποῖς ἐν παραβολαῖς, ἵνα βλέποντες μὴ βλέπωσι καὶ ἀκούοντες μὴ συνιῶσιν.
Ἔστι δὲ αὕτη ἡ παραβολή· Ὁ σπόρος ἐστὶν ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ. Οἱ δὲ παρὰ τὴν ὁδόν εἰσιν οἱ ἀκούσαντες, εἶτα ἔρχεται ὁ διάβολος καὶ αἴρει τὸν λόγον ἀπὸ τῆς καρδίας αὐτῶν, ἵνα μὴ πιστεύσαντες σωθῶσιν. Οἱ δὲ ἐπὶ τῆς πέτρας οἳ ὅταν ἀκούσωσι, μετὰ χαρᾶς δέχονται τὸν λόγον, καὶ οὗτοι ῥίζαν οὐκ ἔχουσιν, οἳ πρὸς καιρὸν πιστεύουσι καὶ ἐν καιρῷ πειρασμοῦ ἀφίστανται.
Το δὲ εἰς τὰς ἀκάνθας πεσόν, οὗτοί εἰσιν οἱ ἀκούσαντες, καὶ ὑπὸ μεριμνῶν καὶ πλούτου καὶ ἡδονῶν τοῦ βίου πορευόμενοι συμπνίγονται καὶ οὐ τελεσφοροῦσι. Το δὲ ἐν τῇ καλῇ γῇ, οὗτοί εἰσιν οἵτινες ἐν καρδίᾳ καλῇ καὶ ἀγαθῇ ἀκούσαντες τὸν λόγον κατέχουσι καὶ καρποφοροῦσιν ἐν ὑπομονῇ.
Μετάφραση
Είπε ο Κύριος αυτή την παραβολή: Βγήκε ο σπορέας για να σπείρει τον σπόρο του. Καθώς έσπερνε, ένα μέρος του σπόρου έπεσε δίπλα στο μονοπάτι, καταπατήθηκε, και τα πουλιά του ουρανού το έφαγαν. Ένα άλλο μέρος έπεσε πάνω στην πέτρα, κι μόλις βλάστησε ξεράθηκε, επειδή δεν είχε υγρασία. Ένα άλλο μέρος έπεσε ανάμεσα στα αγκάθια, και τα αγκάθια μεγάλωσαν μαζί του και το έπνιξαν. Και ένα άλλο μέρος έπεσε στη γόνιμη γη, βλάστησε και έκανε καρπό εκατονταπλάσιο. Αφού τα είπε αυτά, φώναξε δυνατά: «Όποιος έχει αυτιά για να ακούει, ας ακούει».
Τον ρωτούσαν τότε οι μαθητές Του τι σημαίνει αυτή η παραβολή. Κι εκείνος είπε: «Σε εσάς έχει δοθεί το προνόμιο να γνωρίσετε τα μυστήρια της βασιλείας του Θεού, ενώ στους υπόλοιπους δίνονται με παραβολές, ώστε αν και βλέπουν να μη βλέπουν, κι αν και ακούν να μην καταλαβαίνουν.
Η σημασία της παραβολής είναι αυτή: Ο σπόρος είναι ο λόγος του Θεού. Εκείνοι που είναι δίπλα στο μονοπάτι είναι αυτοί που άκουσαν τον λόγο, αλλά μετά έρχεται ο διάβολος και παίρνει τον λόγο από την καρδιά τους, για να μην πιστέψουν και σωθούν.
Εκείνοι που είναι πάνω στην πέτρα είναι αυτοί που, όταν ακούσουν τον λόγο, τον δέχονται με χαρά, αλλά δεν έχουν ρίζα· πιστεύουν για λίγο καιρό, αλλά στον καιρό της δοκιμασίας απομακρύνονται.
Ο σπόρος που έπεσε στα αγκάθια είναι αυτοί που άκουσαν τον λόγο, αλλά στην πορεία πνίγονται από τις μέριμνες, τον πλούτο και τις απολαύσεις της ζωής, και δεν φέρνουν ολοκληρωμένο καρπό.
Τέλος, ο σπόρος στη γόνιμη γη είναι αυτοί που ακούν τον λόγο με καλή και αγαθή καρδιά, τον διατηρούν μέσα τους και καρποφορούν με υπομονή».