ΣΥΝΤΑΞΗ, ελπίδα και θάρρος για τον άνθρωπο που βρίσκεται στη πιο κρίσιμη περίοδο της ζωής του. Νιώθεις πως "αν δε βρέξει, τουλάχιστον θα στάξει" δηλαδή ακόμα κι αν δεν θα έχουμε όσα θα θέλαμε να έχουμε, τουλάχιστον θα έχουμε αυτά για να καλύψουμε τις πρώτες μας ανάγκες.
Εκείνο το μεταβατικό στάδιο, που από το εργασιακό περιβάλλον με όλα τα σχετιζόμενα, σε πάει στην ξαφνική απομόνωση και στον άμεσο περιορισμό είναι μια πολύ οδυνηρή εμπειρία. Τα ευχάριστα ή μη που εδώ και χρόνια έζησες ανάμεσα σε συναδέλφους, σε προϊσταμένους, σε υποχρεώσεις, σε διάδραση, εξαφανίζονται όλα "με μιας" και "ως δια μαγείας". Αποκόβεσαι, δεν είσαι πια απαραίτητος, δεν θα ζητηθεί η γνώμη σου στα συλλογικά όργανα και ίσως οι νεότεροι σε θεωρήσουν από την μια στιγμή στην άλλη ως μειωμένης απόδοσης, ως "ολίγιστον" ως μη ικανόν. Οι θεωρίες περί συσσωρευμένης εμπειρίας και ότι "ο παλιός είναι αλλιώς" ξεχνιούνται πάραυτα. Το μόνο που σου απέμεινε, μπαρουτοκαπνισμένε και Άξιε, είναι χωρίς πολλά να σηκώσεις το βαρύ σου τσουβάλι με όλες τις αναμνήσεις, να το ρίξεις στην πλάτη σου, να αποχωρήσεις ψύχραιμα και περήφανα. Αξιώθηκες να παραδώσεις ατόφια την σκυτάλη που παρέλαβες πριν σαράντα χρόνια. Φεύγοντας, πολλοί οι δρόμοι σου και ορθάνοιχτοι, όμως ένας και μοναδικός ο προορισμός σου, το σπίτι σου. Κλείνοντας την πόρτα, ένιωσα να φυλακίζομαι, να κρύβομαι απόμακρα, να ξεχνιέμαι από όλους, να μην υπάρχω, ένιωσα όλα να τελειώνουν εδώ.
Εκεί που, όλο αυτό το σκηνικό, βάραινε τόσο πολύ την ατμόσφαιρα, μου καλείς στο τηλέφωνο και ρωτάς με φωνή γεμάτη όρεξη και δύναμη, ρωτάς για το "πόσα πήρα", αν "τα πήρα", "μπήκε η αύξηση;", "πήρες τα αναδρομικά", "το εφάπαξ", "μπήκαν τα Ταμεία;" Χωρίς να το καταλάβω ακολούθησα την σκέψη σου και την αγωνία σου, μίλησα, ρώτησα αντίστοιχα, ενδιαφέρθηκα. Ξέχασα την σκληρή μεριά της κατάστασής μου, αφημένος στην εξ αγχιστείας ανάγκη να γνωρίζω κι εγώ προσωπικά πως χτίζεται η σύνταξή μου, αυτό το "Θείον Δώρο", το "χρυσωμένο χάπι" της ματαιόδοξης ανθρώπινης ελπίδας. Κι από τότε ρωτώ κάθε μέρα για "αύξηση" ή για "την 13η" ή για "αναδρομικά", όχι γιατί θα με σώσουν οι όποιες αυξήσεις αλλά γιατί έτσι ξεχνιέμαι και ξεχνώ εκείνη την ψυχρή και οδυνηρή αναπόφευκτη απομόνωση.
Δεν είναι τυχαίο που ο Ιωάννης Καποδίστριας ανήκει στους "μεγάλους του Έθνους" αφού είναι ο Κυβερνήτης που πλήρωσε την ΠΡΩΤΗ ΣΥΝΤΑΞΗ στην Ελλάδα του 1828.
Η ιδέα για απονομή Κρατικής Σύνταξης σε όλους τους πολίτες του Κράτους γεννήθηκε στην Γερμανία του 1889 και επινοήθηκε από τον Καγκελάριο Ότο φον Μπίσμαρκ.
Την θεωρητική ιδέα για ΣΥΝΤΑΞΗ σε κάθε πολίτη την διατύπωσε ακόμη πιο νωρίς (1797) ο Αγγλοαμερικανός φιλόσοφος Τόμας Πέιν.
Η ζωή συνεχίζεται.
Άγγελος Αγγελίδης
Καθηγητής - Ποιητής
Η ζωή συνεχίζεται.
Άγγελος Αγγελίδης
Καθηγητής - Ποιητής