.JPG)
Μνημόσυνο
Των υπέρ Πατρίδος πεσόντων Χωροφυλάκων και Στρατιωτών. Και της Εθνομάρτυρος στην μάχη του Λιτοχώρου την 30/31 Μαρτίου 1946.
Υπέρ Νικολάου Παπακωνσταντίνου, ήρωα και μοναδικού επιζώντα της μάχης του Σταθμού Χωροφυλακής Λιτοχώρου.
Παρέστησαν, ο Πρόεδρος της Π.Ο.Α.Σ.Α Στρατηγός Δημήτριος ΜΠΕΤΤΑΣ, το μέλος της Ε.Α.Α.Σ Στρατηγός Χαράλαμπος ΜΗΝΟΠΕΤΡΑΣ, εκπρόσωποι Συνδέσμων-Ενώσεων-Συλλόγων Αποστράτων Σωμάτων Ασφαλείας ,συγγενείς των πεσόντων και φίλοι.
Συγκινητική ήταν η φετινή εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στο Λιτόχωρο, το πρωί του Σαββάτου 28 Μαρτίου 2026, στο πλαίσιο της 80ης επετείου, που τιμάται κάθε χρόνο στην «Πόλη των Θεών» με αφορμή τα πρώτα θύματα του 3ου εμφύλιου σπαραγμού ο οποίος έλαβε χώρα κατά την τετραετία 1946 – 1949 στην Ελλάδα.
Φέτος, η ομιλία του Προέδρου Γεωργιάδη Γεωργίου, αφιερώθηκε στον τελευταίο επιζώντα της μάχης του Λιτοχώρου, Νικόλαο Παπακωνσταντίνου ο οποίος έφυγε πλήρης ημερών, στις 26 Φεβρουαρίου 2026.
Οι εκδηλώσεις ξεκίνησαν όπως κάθε χρόνο, με την συμμετοχή συγγενών των νεκρών και φίλων, αλλά και εκπροσώπων και μελών Συνδέσμων, Ενώσεων και Συλλόγων Αποστράτων από διάφορες περιοχές της χώρας.
Το Μνημόσυνο τελέστηκε στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Λιτοχώρου, υπέρ αναπαύσεως των ψυχών των κεκοιμημένων 9 Χωροφυλάκων, τριών στρατιωτών, της Μπουλιώς Κόλπη – Λαλουμίχου και του Νικολάου Παπακωνσταντίνου.
Στη συνέχεια, έγινε μετάβαση στο Ηρώο, όπου τελέστηκε Τρισάγιο στην μνήμη των δεκατεσσάρων νεκρών.
Μετά την τέλεση του Τρισάγιου στο μνημείο του Λιτοχώρου, ακολούθησε χαιρετισμός από τον Πρόεδρο της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Αποστράτων Σωμάτων Ασφαλείας (ΠΟΑΣΑ), κ. ΜΠΕΤΤΑ Δημήτριο και από το μέλος του Δ.Σ. της Ένωσης Αποστράτων Αξιωματικών Στρατού, Αντιστράτηγο ΕΛ.ΑΣ ΜΙΝΟΠΕΤΡΑ Χαράλαμπο.
Την οικογένεια του εκλιπόντος ηρώα μας, Νικολάου Παπακωνσταντίνου εκπροσώπησε ο Πρόεδρος του Συνδέσμου Αποστράτων Σωμάτων Ασφαλείας Ν. Τρικάλων κ. Διαμαντής Ιωάννης, ο οποίος και απηύθυνε χαιρετισμό στους παρευρισκόμενους.
Γεωργιάδης Γεώργιος. Η επίθεση στο Λιτόχωρο είχε αποφασιστεί από τη 2η Ολομέλεια του ΚΚΕ !
Ακολούθως απηύθυνε χαιρετισμό ο Πρόεδρος Αποστράτων Σωμάτων Ασφαλείας Ν. Πιερίας, Γεωργιάδης Γεώργιος ο οποίος αναφέρθηκε στην 2η Ολομέλεια του ΚΚΕ το 1946, όπου είχε αποφασιστεί η ένοπλη πάλη και εξέγερση κατά του ελληνικού κράτους καθώς και η αποχή από τις εκλογές. Με μοναδικό σκοπό, η δια των όπλων υφαρπαγή της εξουσίας και την βίαιη μετατροπή του πολιτεύματος από Βασιλευόμενη σε Λαϊκή Δημοκρατία, προσκολλημένη πλήρως στο άρμα της Σοβιετίας και των δορυφόρων αυτής.
Ακολουθεί η ομιλία του Προέδρου
Αιδεσιμότατε, Υποστράτηγε Πρόεδρε της Π.Ο.Α.Σ.Α κ. Δημήτρη Μπέττα, Αντιστράτηγε εκπρόσωπε του Διοικητικού Συμβουλίου της Ε.Α.Α.Σ κ. Χαράλαμπε Μινόπετρα. Αξιότιμοι Αντιπρόεδροι της Π.Ο.Α.Σ.Α, Βοργιά Κωνσταντίνε και Αναστασιάδη Γεώργιε.
Αξιότιμοι εκπρόσωποι Συνδέσμων, Ενώσεων και Συλλόγων Αποστράτων Σωμάτων Ασφαλείας. Αγαπητοί συγγενείς των θυμάτων, κυρίες και κύριοι, αγαπητοί συνάδελφοι.
Για άλλη μια χρονιά συγκεντρωθήκαμε με ευλάβεια στα ιερά και αιματοβαμμένα χώματα του Λιτοχώρου, για να τιμήσουμε την μνήμη των τραγικών θυμάτων της 30ης προς 31η Μαρτίου 1946, όπου υπήρξε η απαρχή των δεινών του ελληνικού λαού στην νεότερη ιστορία μας.
Με βαθύτατη συγκίνηση και απέραντον σεβασμό, τελούμε σήμερα και το μνημόσυνο του Νικολάου Παπακωνσταντίνου, του τελευταίου επιζώντος της Μάχης του Λιτοχώρου, ο οποίος έφυγε πλήρης ημερών στις 28 Φεβρουαρίου.
Τιμούμε έναν άνθρωπο σπάνιας αντοχής και απαράμιλλης ψυχικής δύναμης, του οποίου η ζωή ταυτίστηκε με τις πιο σκοτεινές, τις πιο οδυνηρές και τις πιο δραματικές σελίδες της νεότερης ελληνικής ιστορίας· με την τραγική απαρχή του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου.
Έναν άνθρωπο που έφερε την Ιστορία βαθιά μέσα του χαραγμένη ανεξίτηλα, στην ψυχή και στο σώμα.
Εκείνη την μοιραία νύχτα της 30 προς 31 Μαρτίου το Λιτόχωρο, βρέθηκε ξαφνικά βυθισμένο στην δίνη της βίας, και του αδελφοκτόνου διχασμού. Ο Νίκος Παπακωνσταντίνου έμελλε να είναι ο τραγικός μάρτυρας και μοναδικός επιζών μέσα από φλόγες, τον καπνό, τις φωνές και το χάος.
Γύρω του έβλεπε τους συναδέλφους του να πέφτουν. Ένας μετά τον άλλον έχαναν την ζωή τους, θυσία στην Πατρίδα στα ιδανικά και της αξίες της Δημοκρατίας.
Μέσα στο βαθύ σκοτάδι, στον αιφνιδιασμό και στην αγωνία,
νέοι χωροφύλακες και στρατιώτες και η εθνομαρτυρας στάθηκαν όρθιοι απέναντι σε 150 συμμορίτες και έδωσαν έναν άνισον αγώνα και μετέτρεψαν τον Σταθμό Χωροφυλακής Λιτοχώρου σε τόπο θυσίας και μαρτυρίου, χωρίς να γνωρίζουν πως εκείνη η νύχτα θα ήταν η τελευταία τους.
Ανάμεσά τους, ο τότε νεαρός Χωροφύλακας Νικόλαος Παπακωνσταντίνου, πάλεψε με γενναιότητα και τραυματίστηκε βαριά και επέζησε από δύο διαμπερή τραύματα. Γλύτωσε ακόμα και όταν δέχτηκε την χαριστική βολή από τον κομουνιστή εκτελεστή του.
Ο ίδιος δεν επέλεξε για να ζήσει. Τον επέλεξε η μοίρα.
Και τον κράτησε στη ζωή για έναν σκοπό μεγαλύτερο, βαρύτερο, ιερότερο: Να γίνει το ζωντανό σύμβολο της εθνικής συμφιλίωσης.
Η επιβίωσή του δεν υπήρξε προνόμιο.
Υπήρξε σταυρός βαρύς, επίπονος, διαρκής.
Ένας σταυρός που κουβάλησε με σιωπή, αξιοπρέπεια, καρτερικότητα και βαθιά ψυχική δύναμη για δεκαετίες ολόκληρες.
«Οι ήρωες είναι εκείνοι που δεν γύρισαν», έλεγε.
Και μέσα σε αυτήν την λιτή, ταπεινή φράση,
κρυβόταν μια αλήθεια της ζωής του.
Μια αλήθεια απλή, αλλά συγκλονιστική:
ότι το χρέος των ζωντανών είναι να θυμούνται.
Η επίθεση στον Σταθμό Χωροφυλακής Λιτοχώρου υπήρξε η απαρχή των δεινών της Πατρίδας η οποία αποφασίστηκε στις 12 Φεβρουάριου του 1946 κατά την 2η Ολομέλεια του ΚΚΕ. Την σχεδίασαν και εξετέλεσαν ο Υψηλάντης, ο Ανδρεάδης, ο Τζαβέλας, ο Φωτεινός, ο Ρόσιος, με τις υπέρτερες δυνάμεις κομουνιστοσυμμοριτών που συγκέντρωσαν .
Ακολούθησε μια εμπόλεμη περίοδος 4 ετών, που δεν άφησε μόνο ερείπια και καταστροφές, αλλά και τραύματα που πέρασαν από γενιά σε γενιά.
Μέσα από τα χαλάσματα και την εθνική τραγωδία, αναδείχτηκε η μορφή του Νίκου Παπακωνσταντίνου, που μας έδειξε τον δρόμο της υπέρβασης και ανάγκης για εθνική συμφιλίωση.
Έγινε σύμβολο γιατί δεν άφησε τον πόνο να μετατραπεί σε μίσος. Έγινε σύμβολο γιατί δεν άφησε την μνήμη να γίνει όπλο. Έγινε σύμβολο γιατί δεν άφησε τα τραγικά γεγονότα να γίνουν αφορμή διχασμού.
Υπήρξε το ζωντανό παράδειγμα ανάμεσα στο χθες και στο σήμερα, ανάμεσα στην θυσία και στην συνείδηση, ανάμεσα στο σκοτάδι του διχασμού και στο φως των δημοκρατίας και ελευθερίας.
Σήμερα, κάτι ανεπανάληπτο κλείνει μαζί του.
Ένα ζωντανό κομμάτι της ιστορίας περνά οριστικά στη σιωπή.
Δεν θα υπάρχει πια η φωνή του να αφηγείται.
Θα υπάρχει, όμως, η βαριά και ιερή παρακαταθήκη του. Και αυτή είναι ευθύνη.
Είναι η ευθύνη να μην ξεχάσουμε.
Είναι η ευθύνη να διδαχθούμε.
Γιατί η μνήμη χωρίς διδάγματα είναι απλώς ανάμνηση.
Ενώ η μνήμη με συνείδηση γίνεται πυξίδα.
Ήρωα μας, Νίκο Παπακωνσταντίνου, σε αποχαιρετούμε με ευγνωμοσύνη, με συγκίνηση και βαθύν σεβασμό.
Για όσα έζησες. Για όσα άντεξες. Για όσα σιώπησες. Για όσα δίδαξες.
Αγαπητοί φίλοι, ας κρατήσουμε ζωντανή την μνήμη του.
Ας τιμήσουμε την θυσία εκείνων που έπεσαν και ας σταθούμε αντάξιοι της ιστορίας που μας παραδόθηκε.
Αιωνία του η μνήμη.
Αιωνία η μνήμη στους Ήρωες μας.
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΕΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
Γεωργιάδης Γεώργιος Μπατάλα Αναστασία
Των υπέρ Πατρίδος πεσόντων Χωροφυλάκων και Στρατιωτών. Και της Εθνομάρτυρος στην μάχη του Λιτοχώρου την 30/31 Μαρτίου 1946.
Υπέρ Νικολάου Παπακωνσταντίνου, ήρωα και μοναδικού επιζώντα της μάχης του Σταθμού Χωροφυλακής Λιτοχώρου.
Παρέστησαν, ο Πρόεδρος της Π.Ο.Α.Σ.Α Στρατηγός Δημήτριος ΜΠΕΤΤΑΣ, το μέλος της Ε.Α.Α.Σ Στρατηγός Χαράλαμπος ΜΗΝΟΠΕΤΡΑΣ, εκπρόσωποι Συνδέσμων-Ενώσεων-Συλλόγων Αποστράτων Σωμάτων Ασφαλείας ,συγγενείς των πεσόντων και φίλοι.
Συγκινητική ήταν η φετινή εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στο Λιτόχωρο, το πρωί του Σαββάτου 28 Μαρτίου 2026, στο πλαίσιο της 80ης επετείου, που τιμάται κάθε χρόνο στην «Πόλη των Θεών» με αφορμή τα πρώτα θύματα του 3ου εμφύλιου σπαραγμού ο οποίος έλαβε χώρα κατά την τετραετία 1946 – 1949 στην Ελλάδα.
Φέτος, η ομιλία του Προέδρου Γεωργιάδη Γεωργίου, αφιερώθηκε στον τελευταίο επιζώντα της μάχης του Λιτοχώρου, Νικόλαο Παπακωνσταντίνου ο οποίος έφυγε πλήρης ημερών, στις 26 Φεβρουαρίου 2026.
Οι εκδηλώσεις ξεκίνησαν όπως κάθε χρόνο, με την συμμετοχή συγγενών των νεκρών και φίλων, αλλά και εκπροσώπων και μελών Συνδέσμων, Ενώσεων και Συλλόγων Αποστράτων από διάφορες περιοχές της χώρας.
Το Μνημόσυνο τελέστηκε στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Λιτοχώρου, υπέρ αναπαύσεως των ψυχών των κεκοιμημένων 9 Χωροφυλάκων, τριών στρατιωτών, της Μπουλιώς Κόλπη – Λαλουμίχου και του Νικολάου Παπακωνσταντίνου.
Στη συνέχεια, έγινε μετάβαση στο Ηρώο, όπου τελέστηκε Τρισάγιο στην μνήμη των δεκατεσσάρων νεκρών.
Μετά την τέλεση του Τρισάγιου στο μνημείο του Λιτοχώρου, ακολούθησε χαιρετισμός από τον Πρόεδρο της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Αποστράτων Σωμάτων Ασφαλείας (ΠΟΑΣΑ), κ. ΜΠΕΤΤΑ Δημήτριο και από το μέλος του Δ.Σ. της Ένωσης Αποστράτων Αξιωματικών Στρατού, Αντιστράτηγο ΕΛ.ΑΣ ΜΙΝΟΠΕΤΡΑ Χαράλαμπο.
Την οικογένεια του εκλιπόντος ηρώα μας, Νικολάου Παπακωνσταντίνου εκπροσώπησε ο Πρόεδρος του Συνδέσμου Αποστράτων Σωμάτων Ασφαλείας Ν. Τρικάλων κ. Διαμαντής Ιωάννης, ο οποίος και απηύθυνε χαιρετισμό στους παρευρισκόμενους.
Γεωργιάδης Γεώργιος. Η επίθεση στο Λιτόχωρο είχε αποφασιστεί από τη 2η Ολομέλεια του ΚΚΕ !
Ακολούθως απηύθυνε χαιρετισμό ο Πρόεδρος Αποστράτων Σωμάτων Ασφαλείας Ν. Πιερίας, Γεωργιάδης Γεώργιος ο οποίος αναφέρθηκε στην 2η Ολομέλεια του ΚΚΕ το 1946, όπου είχε αποφασιστεί η ένοπλη πάλη και εξέγερση κατά του ελληνικού κράτους καθώς και η αποχή από τις εκλογές. Με μοναδικό σκοπό, η δια των όπλων υφαρπαγή της εξουσίας και την βίαιη μετατροπή του πολιτεύματος από Βασιλευόμενη σε Λαϊκή Δημοκρατία, προσκολλημένη πλήρως στο άρμα της Σοβιετίας και των δορυφόρων αυτής.
Ακολουθεί η ομιλία του Προέδρου
Αιδεσιμότατε, Υποστράτηγε Πρόεδρε της Π.Ο.Α.Σ.Α κ. Δημήτρη Μπέττα, Αντιστράτηγε εκπρόσωπε του Διοικητικού Συμβουλίου της Ε.Α.Α.Σ κ. Χαράλαμπε Μινόπετρα. Αξιότιμοι Αντιπρόεδροι της Π.Ο.Α.Σ.Α, Βοργιά Κωνσταντίνε και Αναστασιάδη Γεώργιε.
Αξιότιμοι εκπρόσωποι Συνδέσμων, Ενώσεων και Συλλόγων Αποστράτων Σωμάτων Ασφαλείας. Αγαπητοί συγγενείς των θυμάτων, κυρίες και κύριοι, αγαπητοί συνάδελφοι.
Για άλλη μια χρονιά συγκεντρωθήκαμε με ευλάβεια στα ιερά και αιματοβαμμένα χώματα του Λιτοχώρου, για να τιμήσουμε την μνήμη των τραγικών θυμάτων της 30ης προς 31η Μαρτίου 1946, όπου υπήρξε η απαρχή των δεινών του ελληνικού λαού στην νεότερη ιστορία μας.
Με βαθύτατη συγκίνηση και απέραντον σεβασμό, τελούμε σήμερα και το μνημόσυνο του Νικολάου Παπακωνσταντίνου, του τελευταίου επιζώντος της Μάχης του Λιτοχώρου, ο οποίος έφυγε πλήρης ημερών στις 28 Φεβρουαρίου.
Τιμούμε έναν άνθρωπο σπάνιας αντοχής και απαράμιλλης ψυχικής δύναμης, του οποίου η ζωή ταυτίστηκε με τις πιο σκοτεινές, τις πιο οδυνηρές και τις πιο δραματικές σελίδες της νεότερης ελληνικής ιστορίας· με την τραγική απαρχή του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου.
Έναν άνθρωπο που έφερε την Ιστορία βαθιά μέσα του χαραγμένη ανεξίτηλα, στην ψυχή και στο σώμα.
Εκείνη την μοιραία νύχτα της 30 προς 31 Μαρτίου το Λιτόχωρο, βρέθηκε ξαφνικά βυθισμένο στην δίνη της βίας, και του αδελφοκτόνου διχασμού. Ο Νίκος Παπακωνσταντίνου έμελλε να είναι ο τραγικός μάρτυρας και μοναδικός επιζών μέσα από φλόγες, τον καπνό, τις φωνές και το χάος.
Γύρω του έβλεπε τους συναδέλφους του να πέφτουν. Ένας μετά τον άλλον έχαναν την ζωή τους, θυσία στην Πατρίδα στα ιδανικά και της αξίες της Δημοκρατίας.
Μέσα στο βαθύ σκοτάδι, στον αιφνιδιασμό και στην αγωνία,
νέοι χωροφύλακες και στρατιώτες και η εθνομαρτυρας στάθηκαν όρθιοι απέναντι σε 150 συμμορίτες και έδωσαν έναν άνισον αγώνα και μετέτρεψαν τον Σταθμό Χωροφυλακής Λιτοχώρου σε τόπο θυσίας και μαρτυρίου, χωρίς να γνωρίζουν πως εκείνη η νύχτα θα ήταν η τελευταία τους.
Ανάμεσά τους, ο τότε νεαρός Χωροφύλακας Νικόλαος Παπακωνσταντίνου, πάλεψε με γενναιότητα και τραυματίστηκε βαριά και επέζησε από δύο διαμπερή τραύματα. Γλύτωσε ακόμα και όταν δέχτηκε την χαριστική βολή από τον κομουνιστή εκτελεστή του.
Ο ίδιος δεν επέλεξε για να ζήσει. Τον επέλεξε η μοίρα.
Και τον κράτησε στη ζωή για έναν σκοπό μεγαλύτερο, βαρύτερο, ιερότερο: Να γίνει το ζωντανό σύμβολο της εθνικής συμφιλίωσης.
Η επιβίωσή του δεν υπήρξε προνόμιο.
Υπήρξε σταυρός βαρύς, επίπονος, διαρκής.
Ένας σταυρός που κουβάλησε με σιωπή, αξιοπρέπεια, καρτερικότητα και βαθιά ψυχική δύναμη για δεκαετίες ολόκληρες.
«Οι ήρωες είναι εκείνοι που δεν γύρισαν», έλεγε.
Και μέσα σε αυτήν την λιτή, ταπεινή φράση,
κρυβόταν μια αλήθεια της ζωής του.
Μια αλήθεια απλή, αλλά συγκλονιστική:
ότι το χρέος των ζωντανών είναι να θυμούνται.
Η επίθεση στον Σταθμό Χωροφυλακής Λιτοχώρου υπήρξε η απαρχή των δεινών της Πατρίδας η οποία αποφασίστηκε στις 12 Φεβρουάριου του 1946 κατά την 2η Ολομέλεια του ΚΚΕ. Την σχεδίασαν και εξετέλεσαν ο Υψηλάντης, ο Ανδρεάδης, ο Τζαβέλας, ο Φωτεινός, ο Ρόσιος, με τις υπέρτερες δυνάμεις κομουνιστοσυμμοριτών που συγκέντρωσαν .
Ακολούθησε μια εμπόλεμη περίοδος 4 ετών, που δεν άφησε μόνο ερείπια και καταστροφές, αλλά και τραύματα που πέρασαν από γενιά σε γενιά.
Μέσα από τα χαλάσματα και την εθνική τραγωδία, αναδείχτηκε η μορφή του Νίκου Παπακωνσταντίνου, που μας έδειξε τον δρόμο της υπέρβασης και ανάγκης για εθνική συμφιλίωση.
Έγινε σύμβολο γιατί δεν άφησε τον πόνο να μετατραπεί σε μίσος. Έγινε σύμβολο γιατί δεν άφησε την μνήμη να γίνει όπλο. Έγινε σύμβολο γιατί δεν άφησε τα τραγικά γεγονότα να γίνουν αφορμή διχασμού.
Υπήρξε το ζωντανό παράδειγμα ανάμεσα στο χθες και στο σήμερα, ανάμεσα στην θυσία και στην συνείδηση, ανάμεσα στο σκοτάδι του διχασμού και στο φως των δημοκρατίας και ελευθερίας.
Σήμερα, κάτι ανεπανάληπτο κλείνει μαζί του.
Ένα ζωντανό κομμάτι της ιστορίας περνά οριστικά στη σιωπή.
Δεν θα υπάρχει πια η φωνή του να αφηγείται.
Θα υπάρχει, όμως, η βαριά και ιερή παρακαταθήκη του. Και αυτή είναι ευθύνη.
Είναι η ευθύνη να μην ξεχάσουμε.
Είναι η ευθύνη να διδαχθούμε.
Γιατί η μνήμη χωρίς διδάγματα είναι απλώς ανάμνηση.
Ενώ η μνήμη με συνείδηση γίνεται πυξίδα.
Ήρωα μας, Νίκο Παπακωνσταντίνου, σε αποχαιρετούμε με ευγνωμοσύνη, με συγκίνηση και βαθύν σεβασμό.
Για όσα έζησες. Για όσα άντεξες. Για όσα σιώπησες. Για όσα δίδαξες.
Αγαπητοί φίλοι, ας κρατήσουμε ζωντανή την μνήμη του.
Ας τιμήσουμε την θυσία εκείνων που έπεσαν και ας σταθούμε αντάξιοι της ιστορίας που μας παραδόθηκε.
Αιωνία του η μνήμη.
Αιωνία η μνήμη στους Ήρωες μας.
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΕΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
Γεωργιάδης Γεώργιος Μπατάλα Αναστασία
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.jpg)
