Σε μια υπέροχη βραδιά της επετειακής 100ης ΕΜΠΟΡΟΠΑΝΗΓΥΡΗΣ ΑΙΓΙΝΙΟΥ, έσμιξαν ξανά οι συμμαθητές του εξατάξιου Γυμνασίου. Τότε όλοι μαζί στην ίδια αίθουσα, στα ίδια Θρανία, στην ίδια αυλή, στην σκιά της Εκκλησίας του Αγίου Ανδρέα. Τώρα πάλι μαζί στο ίδιο πανηγυρικό Τραπέζι.
Τότε καταπιεσμένοι από τη καθημερινή αγωνία των σχολικών υποχρεώσεων, την ανάγκη βιοπορισμού λόγω εξάρτησης από οικογένειες του μόχθου και της αγροτικής οικονομίας. Τώρα ήρεμοι και πιο χαλαροί με αρκετά ξεκάθαρο το τοπίο στα επαγγελματικά και στα οικονομικά. Ο δρόμος της ζωής έδειξε για τα καλά και τις δυσκολίες και τους κινδύνους και την κάθε παγίδα. Οι περιπέτειες έγιναν εμπειρίες, οι εμπειρίες έγιναν νέα πυξίδα. Τότε ακόμη παιδιά με σκέψη μικρή και άγουρη κρίση, με έλλογους προβληματισμούς και συχνά-πυκνά δειλά πισωγυρίσματα, με αποφάσεις σε κατάσταση ρευστότητας και ελάχιστου ιξώδους. Τότε με σχεδόν ανύπαρκτη πληροφόρηση και διακίνηση ιδεών, τώρα με πλέρια συνείδηση σε όλα τα θέματα και κύρια στην πολιτική για την οποία και διψάσαμε και αγωνιστήκαμε, στην οποία πιστέψαμε και ελπίσαμε ως σωτηρία δικιά μας αλλά όλου του κόσμου.
Τότε οντότητες που δούλευαν πλήρως και σε υπερδιέγερση όλες οι αισθήσεις. Σκοπός απώτερος η κατάκτηση της ομορφιάς και του νοήματος της ζωής. Χαρά για το όμορφο και το ωραίο, πάθος για να απολαμβάνεις το άρωμα της σφριγηλής νεότητας. Ξεσήκωνε η θωριά της ροδαλής παρειάς, μαγνήτιζαν οι ξανθές κοτσίδες και τα ανέμελα μαλλιά στον αγέρα του Μάη. Τα βράδια ξημέρωναν νωρίς, γιατί τα όνειρα στο μαξιλάρι ήταν και ζωντανά και ατελείωτα. Τότε δεν ξέραμε από Εφιάλτες.
Τώρα αν και όλα επιμένουν να αλλάξουν, συνεχίζουμε. Συνεχίζουμε να ζούμε, ξεπερνάμε την ωμή αλήθεια του μαραζιάρικου χρόνου μαθαίνοντας με τρόπο και έντεχνα στους νεότερους να μην ξεχνούν πρώτιστα ότι είναι άνθρωποι. Οι άνθρωποι αισθάνονται και συναισθάνονται, έχουν όνειρα, μεράκια, δικαίωμα στην ελπίδα. Ο άνθρωπος έχει ανάγκη να χαρεί την ζωή. Σε όλη τη διάρκεια της Συνεστίασης, αναφορές στο παρελθόν, διάχυτο μίγμα αναμνήσεων, βιασύνη να τα θυμηθούμε όλα, να πούμε πολλά ακόμη και πόθους ανείπωτους και ανέκφραστες επιθυμίες. Συγκίνηση μαζί και χαρά.
Για το τέλος έμεινε μια πραγματική Ικανοποίηση και ένας Ενθουσιασμός ελπιδοφόρος που πήραμε μαζί μας σαν αναμνηστικά ως την άλλη κατά ευχήν όλων τέτοια Συνάντηση. Είμαστε μια καλή γενιά, ζήσαμε σαν μεγάλοι από παιδιά. Είδαμε τη φτώχεια κατάματα, διαβάσαμε με την γκαζόλαμπα, δουλέψαμε. Αντέξαμε ως νέοι σε πειρασμούς και προκλήσεις που από τότε άρχισαν να διαφαίνονται. Πιστεύω πως νιώσαμε για τα καλά, όσα δίδαξαν οι ¨αείμνηστοι¨ από την έδρα του σχολείου για εφαρμοσμένη δημοκρατία, ειλικρινή αλληλεγγύη, ουσιαστική ανθρωπιά.
Με σύνθημα ¨οι γκρίζοι κρόταφοι δεν μας τρομάζουν¨ είπαμε Καληνύχτα.
Παραβρέθηκαν:
(1η φωτογραφία): Άγγελος Αγγελίδης, Αντωνία Γκιργκούδη, Δέσποινα Σκορδοπούλου, Βάσω Ανδρικοπούλου, Μαρία Πίσκου, Κώστας Κουνατίδης, Μαυρομάτης Ιωακείμ (κάνει τη φωτογράφιση), Παναγιώτης Καζάς, Αχιλλέας Μισοκαράκης, Γιάννης Κυριακίδης, Ντέλιας Νίκος, Σωτήρης Σόκας, Κισσούδης Περικλής, Πέπη Πρασκίδου, Μανώλας Ανέστης, Παυλίδης Θόδωρος, Μηνούδη Αννα.
(2η φωτογραφία): Κισσούδης Περικλής, Πέπη Πρασκίδου, Παυλίδης Θόδωρος, Σωτήρης Σόκας, Μηνούδη Άννα, Κώστας Κουνατίδης, Καλίτσου Θεανώ, Μπακαλίδου Δήμητρα, Γεωργιάδης Γιώργος, Καζάς Θωμάς, Μιχαηλίδης Γιώργος, Πανταζής Βαγγέλης, Αγγελίδης Άγγελος, Αντωνία Γκιργκούδη, Δέσποινα Σκορδοπούλου, Ανδρικοπούλου Βάσω, Μαρία Πίσκου.
Δεν ήταν δυνατό να παραβρεθούν: Θεοχάρης Δερματάς, Πασχάλης Μιλκούδης, Παγώνα Τσιντίκη, Αλεξιάδου Βάσω, Μαμούκαρης Γιάννης, Μαρία Γιαμαλή, Σαββίδου Κική, Γιώργος Σαββίδης, Χρίστος Τερζής, Παρασκευή Κακάβα.
Επιμέλεια ρεπορτάζ: Άγγελος Αγγελίδης
