Συνδύασε την υψηλή ελληνική παιδεία με την ακλόνητη πίστη στον Χριστό, αφήνοντας πίσω του μια σπουδαία πνευματική παρακαταθήκη.
Ο Αριστείδης γεννήθηκε και έζησε στην Αθήνα κατά την περίοδο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ήταν διακεκριμένος φιλόσοφος, εκπαιδευμένος στις αθηναϊκές σχολές, ο οποίος αναζητούσε θερμά την αλήθεια για την προέλευση του κόσμου και το νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης.
Η γνωριμία του με τη διδασκαλία του Ευαγγελίου τον κέρδισε ολοκληρωτικά. Ασπάστηκε τον Χριστιανισμό, διατηρώντας παράλληλα τον τίτλο και τον τήβεννο του φιλοσόφου, τον οποίο πλέον χρησιμοποιούσε για να υπερασπιστεί τη νέα πίστη απέναντι στους διωγμούς και τις συκοφαντίες της εποχής.
Το σημαντικότερο έργο του Αγίου Αριστείδη ήταν η Απολογία που συνέταξε γύρω στο 125 μ.Χ. και παρέδωσε στον αυτοκράτορα Αδριανό (ή κατ' άλλους στον Αντωνίνο τον Ευσεβή).
Στην Απολογία του, ο Αριστείδης χωρίζει την ανθρωπότητα σε τέσσερις κατηγορίες ως προς την αντίληψη περί Θεού:
Βάρβαροι: Που λατρεύουν τα υλικά στοιχεία της φύσης.
Έλληνες: Που λατρεύουν θεούς με ανθρώπινα ελαττώματα.
Ιουδαίοι: Που πιστεύουν στον ένα Θεό, αλλά παρασύρονται από τυπικές λατρείες.
Χριστιανοί: Που κατέχουν την πλήρη Αλήθεια, λατρεύουν τον αληθινό Θεό και ξεχωρίζουν για την αγνότητα, την αλληλεγγύη και την αγάπη τους προς τον πλησίον.
Το κείμενο αυτό θεωρείται ένα από τα αρχαιότερα σωζόμενα απολογητικά κείμενα του Χριστιανισμού και άσκησε μεγάλη επιρροή στη διαμόρφωση της χριστιανικής σκέψης.
Για τη δράση και τη σταθερή του ομολογία, ο Άγιος διώχθηκε από τους ειδωλολάτρες. Σύμφωνα με την παράδοση, εξορίστηκε και τελικά υπέστη μαρτυρικό θάνατο στην Αθήνα, μένοντας πιστός μέχρι την τελευταία του πνοή.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Αγίου Αριστείδη στις 13 Σεπτεμβρίου. Θεωρείται προστάτης των φιλοσόφων, των διανοουμένων και όσων αναζητούν την Αλήθεια μέσω της γνώσης και της πίστης.
