Στις αρχές Οκτωβρίου 1941, η αντίσταση των Γιουγκοσλάβων ανταρτών (Παρτιζάνων και Τσέτνικ) ενάντια στους Γερμανούς εισβολείς κλιμακώθηκε. Μετά από μια σειρά συγκρούσεων στην περιοχή, 10 Γερμανικοί στρατιώτες έχασαν τη ζωή τους και 26 τραυματίστηκαν.
Σε απάντηση, η γερμανική διοίκηση εφάρμοσε με απόλυτη σκληρότητα τη διαταγή του στρατηγού Φραντς Μπέμε για τα «αντίποινα»: 100 εκτελέσεις αμάχων για κάθε νεκρό Γερμανό στρατιώτη και 50 για κάθε τραυματία. Ο μαθηματικός αυτός υπολογισμός της τρομοκρατίας επέβαλε τη θανάτωση τουλάχιστον 2.300 ανθρώπων.
Από τις 18 έως τις 20 Οκτωβρίου, τα γερμανικά στρατεύματα, με τη συνδρομή τοπικών συνεργατών τους, περικύκλωσαν την πόλη. Μπλόκα στήθηκαν παντού: στους δρόμους, σε εργοστάσια, σε καταστήματα και σπίτια.
Όταν ο αριθμός των ανδρών αποδείχθηκε ανεπαρκής για να συμπληρωθεί η φρικιαστική ποσόστωση, οι ναζί εισέβαλαν στα σχολεία της πόλης. Έσυραν από τις σχολικές αίθουσες μαθητές γυμνασίου και τους δασκάλους τους.
Την 21η Οκτωβρίου 1941, χιλιάδες άνδρες και παιδιά οδηγήθηκαν στην περιοχή Σουμάριτσε (Šumarice), λίγο έξω από την πόλη. Εκεί, χωρισμένοι σε ομάδες, εκτελέστηκαν εν ψυχρώ με πολυβόλα. Οι ιστορικές έρευνες υπολογίζουν ότι οι εκτελεσθέντες έφτασαν τους 2.800 ανθρώπους, ανάμεσά τους δεκάδες μαθητές και παιδιά.
