Βερολίνο παραμονές Χριστουγέννων:
Στο μεγάλο γιορτινό τραπέζι Έλληνες και Γερμανοί μαζί. Συγγενείς, φίλοι και γνωστοί.
Απέναντι μου κάθονται δυο Γερμανοί. Κουβέντα στην κουβέντα μου λένε ότι είναι αδέλφια.
Ο ένας αστυνομικός κι’ ο άλλος ιδιωτικός υπάλληλος. Μέχρις εδώ όλα καλά.
Κάποια στιγμή μου ο λέει ο αστυνομικός με καμάρι ότι χθες έγραψε (έδωσε κλήση), στον αδερφό του γιατί πάρκαρε παράνομα.
Σάστισα που τ’ άκουσα!!!
Η έκπληξή μου έγινε μεγαλύτερη όταν ο «παραβάτης» αδερφός καμάρωνε επειδή ως αστυνομικός τήρησε τον νόμο και σωστά αγνόησε τον βαθμό συγγένειας που είχαν.
Τους κοιτάζω καλά-καλά μήπως κρύψω ή να φανερώσω, δεν ξέρω, τον οίκτο που ένιωθα γι’ αυτούς. Αν είναι δυνατόν, είπα μέσα μου…
--------
Αθήνα γύρω στις δώδεκα το μεσημέρι.
Συνήθιζα τον ελεύθερο χρόνο μου μετά την Εθνική Βιβλιοθήκη να επισκέπτομαι την οδό Σανταρόζα. Εκεί ήταν τα δικαστήρια.
Για μένα ήταν Σχολείο της Ελληνικής γλώσσας, καθώς οι δικηγόροι αγόρευαν στην αρχαΐζουσα και ταυτόχρονα μάθαινα και λίγα νομικά. Τότε ο γραπτός λόγος ήταν υποχρεωτικά στην καθαρεύουσα.
Αίθουσα δικαστηρίου.
Η υπόθεση αφορούσε την κοπή ενός δένδρου στην αυλή του κατηγορουμένου, χωρίς να έχει άδεια απ’ το δασαρχείο.
Αρχίζει η συνεδρίαση!
- Σήφης Κλαπάκης του Μιχαήλ φωνάζει ο πρόεδρος του δικαστηρίου.
Παρών ακούγεται μια φωνή και σηκώνεται ένας γεροντάκος περίπου στα ογδόντα, ακουμπώντας σε μια καρτσούνα που κρατούσε στο δεξί του χέρι. Πηγαίνει σιγά-σιγά στο εδώλιο του κατηγορουμένου και κάθεται.
- Κλαπάκης Μιχαήλ του Σήφη φωνάζει πάλι ο Πρόεδρος, το όνομα του κατήγορου.
Παρουσιάζεται ευθυτενής, με καμάρι ένας αστυνομικός.
- Έχετε καμία συγγένεια με τον κατηγορούμενο τον ρωτάει απορημένος ο Πρόεδρος.
Μάλιστα κύριε Πρόεδρε είναι ο πατέρας μου, αλλά εγώ ως όργανον της τάξεως τον έγραψα γιατί έτσι ορίζει ο νόμος!!!
- Αυτή την σκηνή δεν θα την ξεχάσω ποτέ μου.
Πετάγεται σαν ελατήριο απ’ την καρέκλα του ο Πρόεδρος και γεμάτος οργή του λέει:
«Είπαμε ρε, έτσι λέει ο νόμος, αλλά όχι και τον πατέρα σου!!! Άντε φύγε από δώ να μη σε βλέπω.»
Σηκώνεται όρθιο το ακροατήριο και άρχισε να χειροκροτεί παρατεταμένα τον Πρόεδρο νοιώθοντας ανακούφιση και υπερηφάνεια.
- Αυτό θα πει Ελλάδα, είπα μέσα μου…
* Απ’ το συρτάρι της μνήμης μου ανέσυρε τις θύμησες αυτές ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερώνυμος, σε μια συνέντευξη του που έτυχε να παρακολουθήσω στην τηλεόραση. Είπε μεταξύ άλλων και το εξής:
«Για τους Δυτικούς, ένα και ένα κάνουν δύο. Εμείς οι Ανατολικοί κάνουμε και λίγο σκόντο.»
* Η φωτογραφία είναι «AI-generated» και «δημιουργήθηκε με Grok».
Στο μεγάλο γιορτινό τραπέζι Έλληνες και Γερμανοί μαζί. Συγγενείς, φίλοι και γνωστοί.
Απέναντι μου κάθονται δυο Γερμανοί. Κουβέντα στην κουβέντα μου λένε ότι είναι αδέλφια.
Ο ένας αστυνομικός κι’ ο άλλος ιδιωτικός υπάλληλος. Μέχρις εδώ όλα καλά.
Κάποια στιγμή μου ο λέει ο αστυνομικός με καμάρι ότι χθες έγραψε (έδωσε κλήση), στον αδερφό του γιατί πάρκαρε παράνομα.
Σάστισα που τ’ άκουσα!!!
Η έκπληξή μου έγινε μεγαλύτερη όταν ο «παραβάτης» αδερφός καμάρωνε επειδή ως αστυνομικός τήρησε τον νόμο και σωστά αγνόησε τον βαθμό συγγένειας που είχαν.
Τους κοιτάζω καλά-καλά μήπως κρύψω ή να φανερώσω, δεν ξέρω, τον οίκτο που ένιωθα γι’ αυτούς. Αν είναι δυνατόν, είπα μέσα μου…
--------
Αθήνα γύρω στις δώδεκα το μεσημέρι.
Συνήθιζα τον ελεύθερο χρόνο μου μετά την Εθνική Βιβλιοθήκη να επισκέπτομαι την οδό Σανταρόζα. Εκεί ήταν τα δικαστήρια.
Για μένα ήταν Σχολείο της Ελληνικής γλώσσας, καθώς οι δικηγόροι αγόρευαν στην αρχαΐζουσα και ταυτόχρονα μάθαινα και λίγα νομικά. Τότε ο γραπτός λόγος ήταν υποχρεωτικά στην καθαρεύουσα.
Αίθουσα δικαστηρίου.
Η υπόθεση αφορούσε την κοπή ενός δένδρου στην αυλή του κατηγορουμένου, χωρίς να έχει άδεια απ’ το δασαρχείο.
Αρχίζει η συνεδρίαση!
- Σήφης Κλαπάκης του Μιχαήλ φωνάζει ο πρόεδρος του δικαστηρίου.
Παρών ακούγεται μια φωνή και σηκώνεται ένας γεροντάκος περίπου στα ογδόντα, ακουμπώντας σε μια καρτσούνα που κρατούσε στο δεξί του χέρι. Πηγαίνει σιγά-σιγά στο εδώλιο του κατηγορουμένου και κάθεται.
- Κλαπάκης Μιχαήλ του Σήφη φωνάζει πάλι ο Πρόεδρος, το όνομα του κατήγορου.
Παρουσιάζεται ευθυτενής, με καμάρι ένας αστυνομικός.
- Έχετε καμία συγγένεια με τον κατηγορούμενο τον ρωτάει απορημένος ο Πρόεδρος.
Μάλιστα κύριε Πρόεδρε είναι ο πατέρας μου, αλλά εγώ ως όργανον της τάξεως τον έγραψα γιατί έτσι ορίζει ο νόμος!!!
- Αυτή την σκηνή δεν θα την ξεχάσω ποτέ μου.
Πετάγεται σαν ελατήριο απ’ την καρέκλα του ο Πρόεδρος και γεμάτος οργή του λέει:
«Είπαμε ρε, έτσι λέει ο νόμος, αλλά όχι και τον πατέρα σου!!! Άντε φύγε από δώ να μη σε βλέπω.»
Σηκώνεται όρθιο το ακροατήριο και άρχισε να χειροκροτεί παρατεταμένα τον Πρόεδρο νοιώθοντας ανακούφιση και υπερηφάνεια.
- Αυτό θα πει Ελλάδα, είπα μέσα μου…
* Απ’ το συρτάρι της μνήμης μου ανέσυρε τις θύμησες αυτές ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερώνυμος, σε μια συνέντευξη του που έτυχε να παρακολουθήσω στην τηλεόραση. Είπε μεταξύ άλλων και το εξής:
«Για τους Δυτικούς, ένα και ένα κάνουν δύο. Εμείς οι Ανατολικοί κάνουμε και λίγο σκόντο.»
Κι' όπως λέει και το τραγούδι:
"Ένα κι’ ένα κάνουν δύο,
λένε στο μηχανουργείο.
Όμως εγώ μαζί με σένα,
ένα κι’ ένα κάνουν ΕΝΑ!!!"
Στράτος Τσιρβούλης.
* Η φωτογραφία είναι «AI-generated» και «δημιουργήθηκε με Grok».
