Η Πόλη. Η Πόλη μας.
Φτάνουμε στη γέφυρα των Κήπων.
Τελωνείο, γράφει η ταμπέλα. Σταματάμε για έλεγχο. Μπροστά μας καμμιά τριανταριά αυτοκίνητα. Χρειάζεται υπομονή!
Όπως περιμέναμε στην ουρά, ρίχνω μια ματιά προς τα κάτω που είναι το ποτάμι.
Ο Έβρος ποταμός! Ο μισός ανήκει στην Ελλάδα κι ο μισός στην Τουρκία.
Ο Έβρος ποταμός! Ο μισός ανήκει στην Ελλάδα κι ο μισός στην Τουρκία.
Γύρω-γύρω από έναν Έλληνα βοσκό που καθόταν πάνω σε μια πέτρα, μπεε-μπεε τα προβατάκια, γαβ-γαβ τα σκυλάκια, νιάου-νιάου οι γατούλες, κικιρίκου ο κόκορας. Τα ψάρια στο ποτάμι έκαναν τη βόλτα τους απ’ τη μια όχθη στην άλλη. Πάνω στα δέντρα τα πουλιά που κελαηδούσαν, πότε πήγαιναν στη μια μεριά του ποταμού, και πότε απ’ την άλλη, ελεύθερα!
Αφού περάσαμε τον έλεγχο διασχίσαμε τη γέφυρα και σταματήσαμε για έλεγχο στην πλευρά της Τουρκίας. Τα αυτοκίνητα μπροστά μας ήταν πάλι τα ίδια οπότε έπρεπε να περιμένουμε.
Κοιτάζοντας πάλι προς τα κάτω βλέπω έναν Τούρκο βοσκό, μ’ ένα κοπάδι πρόβατα γύρω του. Μπεε-μπεε τα πρόβατα, γαβ-γαβ τα σκυλάκια, νιάου-νιάου οι γατούλες, τσίου-τσίου τα πουλάκια που ελεύθερα πέταγαν απ’ τη μια μεριά στην άλλη ελεύθερα!
Αφού περάσαμε τον έλεγχο και προχωρήσαμε προς την Πόλη, κάποιες σκέψεις άρχισαν να με κλωθογυρίζουν:
Λογικό είναι κατόπιν συμφωνίας, Έλληνες και Τούρκοι να έβαλαν μισά μισά τα χρήματα για να φτιάξουν τη γέφυρα που θα ενώσει τις χώρες τους. Κι’ ενώ έφτιαξαν τη γέφυρα για να ενώσουν τις χώρες τους, τράβηξαν στη μέση της μια άσπρη γραμμή «σύνορο» για να τους χωρίζει.
Παρατήρησα την ώρα που φώναζαν στο κοπάδι τους, ο Έλληνας κι ο Τούρκος, ότι είχαν την ίδια γλώσσα! Όταν άνοιξαν το στόμα τους την είδα! Ενώ όμως είχαν την ίδια γλώσσα, είχαν διαφορετική λαλιά. Δεν μπορούσαν να συνεννοηθούν!
Στράτος Τσιρβούλης.
