Η κυβέρνηση και η ελληνική διπλωματία, όπως εκφράζεται στο πρόσωπο του ανεπαρκούς και οσφυοκάμπτη Γεραπετρίτη, αιφινιδιάστηκαν, λένε, ακόμα μια φορά, με την επικύρωση του Τουρκολιβυκού μνημονίου και από την Βουλή των αντιπροσώπων της Λιβύης στις 20 Οκτωβρίου.
Η Ελλάδα μέτρησε ακόμα μία εθνική ήττα, αποτέλεσμα της μειοδοτικής πολιτικής της κυβέρνησης.
Το κενό γράμμα της επίκλησης του Διεθνούς Δικαίου
Οι κραυγές του θλιβερού ΥΠΕΞ, κ. Γεραπετρίτη, για το Διεθνές Δίκαιο, είναι το άλλοθι που επικαλείται για να εγγράψει υποθήκη αθωότητας για τα εγκληματικά αποτελέσματα της διπλωματίας του.
Γνωρίζουμε, όπως και η κυβέρνηση γνωρίζει, ότι η επίκληση του Διεθνούς Δικαίου και των δικαιωμάτων της πατρίδας μας που απορρέουν από τους Διεθνείς νόμους και το Δίκαιο της Θάλασσας, είναι γράμμα κενό όταν δεν εφαρμόζονται. Η μη άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων και εφαρμογή τους, δίνει το δικαίωμα ή ακόμα κλείνει το μάτι στον επιβουλέα -στην προκειμένη περίπτωση στην Τουρκία- να πράξει κατά το δοκούν. Εάν η ελληνική κυβέρνηση είχε ασκήσει τα νόμιμα δικαιώματα της Ελλάδας με την ανακοίνωση του Τουρκολιβυκού μνημονίου από την Τουρκία το 2019, το Τουρκολιβυκό μνημόνιο - ένα έωλο επινόημα της Τουρκίας που παραβιάζει τους διεθνείς νόμους, ακόμα και την ίδια τη Γεωγραφία - σήμερα δεν θα υπήρχε. Αντίθετα, η απάντηση της κυβέρνησης (του τότε ΥΠΕΞ Ν. Δένδια, και έκτοτε μέχρι σήμερα) ήταν χλιαρές ανακοινώσεις διαμαρτυρίας και ψευτοκαταγγελίες στον ΟΗΕ, ενώ είχε όλα τα εργαλεία του Διεθνούς Δικαίου στα χέρια της για να ενεργήσει τα νόμιμα, ώστε να το ακυρώσει.
Δεν γνωρίζει η ελληνική κυβέρνηση ότι οι de facto διεθνείς πράξεις ενός κράτους έχουν ισχύ μέχρις ότου ακυρωθούν με νόμιμα μέσα;
Τα αποτελέσματα της καταστροφικής διπλωματίας
Η Κυβέρνηση αντί της ξεκάθαρης εφαρμογής του Διεθνούς Δικαίου και ανοικτής διπλωματίας, επέλεξε να ασκήσει στη Λιβύη τη “διπλωματία της πίσω πόρτας”.
Τα αποτελέσματα της καταστροφικής διπλωματίας
Η Κυβέρνηση αντί της ξεκάθαρης εφαρμογής του Διεθνούς Δικαίου και ανοικτής διπλωματίας, επέλεξε να ασκήσει στη Λιβύη τη “διπλωματία της πίσω πόρτας”.
Η εγκατάλειψη στιβαρής ελληνικής διπλωματικής παρουσίας στην Λιβύη, η διπλωματία του λαδώματος και των φιλοφρονήσεων στους Λίβυους φυλάρχους και οι μυστικές αποστολές ομάδων των Ενόπλων Δυνάμεων, απέτυχαν οικτρά. Το τελευταίο, ένα όνειδος του ΥΠΕΘΑ με μια αποστολή προχειρότητας και άνευ σχεδιασμού τον Σεπτ. 2023, που κατέληξε στη δολοφονία πέντε (5) Ελλήνων της αποστολής, προφανώς από τις μυστικές υπηρεσίες της Τουρκίας, κατέδειξε τον άφρονα και διπλωματικά απαράδεκτο τρόπο που η ελληνική κυβέρνηση κινήθηκε για να διεισδύσει στη Λιβύη.
Η Λιβύη τελικά, ένα σπαρασσόμενο και διχασμένο από τον εμφύλιο κράτος, επέλεξε να βρει -και βρήκε- στήριγμα στην Τουρκία, με αποκορύφωμα την έγκριση του τουρκολιβυκού μνημονίου και από τα δύο κοινοβούλια και ταυτόχρονη άρση όλων των προηγούμενων απαγορεύσεων που η Λιβύη είχε επιβάλει στην Τουρκία.
Μετά από αυτό, η κυβέρνηση απώλεσε και το τελευταίο επιχείρημά της, το πρόσχημα ακυρωσιμότητας του Τουρκολιβυκού μνημονίου, που ήταν η μη κύρωσή του από τη Βουλή της Λιβύης.
Με πράξεις και παραλείψεις της η ελληνική κυβέρνηση το άφησε να γίνει.
Η εγκατάλειψη του Αραβικού Κόσμου
Η επιλογή της Κυβέρνησης Μητσοτάκη να δεθεί στο άρμα του Ισραήλ, να συνταυτιστεί μαζί του σε κάθε επίπεδο, να στηρίξει τον γενοκτονικό πόλεμο που διενεργεί, η προθυμία της να αναλαμβάνει κινδύνους εμπλεκόμενη στους πολέμους του στην Μ. Ανατολή, αλλά και η όσμωση με το Ισραήλ που προσπαθεί να επιβάλει στον ελληνικό λαό, έχει καταστήσει την Ελλάδα ενδοχώρα του Ισραήλ. Απόρροια αυτής της πολιτικής είναι ότι ολόκληρος ο Αραβικός κόσμος στέκεται πια απέναντί στην Ελλάδα. Επομένως, εύκολα η Τουρκία μπορεί να επιβάλει τις γεωπολιτικές της επιδιώξεις με επιρροή προς τα Αραβικά κράτη. Όπως έκανε εν προκειμένω με τη Λιβύη.
Η απομόνωση της Ελλάδας από τον Αραβικό Κόσμο φάνηκε περίτρανα στην ΓΣ του ΟΗΕ, τον Σεπτέμβριο, όταν τα αραβικά κράτη αποχώρησαν από την ομιλία του Μητσοτάκη. Η σύμπλευσή του με το Ισραήλ και οι χαριεντισμοί του με τον Νεντανιάχου ταύτισαν την Ελλάδα με το γενοκτόνο Ισραήλ. Συνέπεια αυτού, παραδοσιακά φίλιες Αραβικές χώρες απέστρεψαν το βλέμμα τους από την Ελλάδα. Είναι βέβαιο ότι η Τουρκία θα εκμεταλλευτεί στο έπακρον τη δυσμένεια του Αραβικού κόσμου απέναντι στην Ελλάδα για να προωθήσει τις δόλιες επιδιώξεις κατά του Ελληνισμού (πιθανή προώθηση της αναγνώρισης των κατεχομένων της Κύπρου, όπου, μέχρι στιγμής, κανένα αραβικό κράτος δεν δέχθηκε να το κάνει, ή οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών με την Αίγυπτο).
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, με την επιλογή της αυτή, ταυτίστηκε με τον αμοραλισμό του Ισραήλ και εξαφάνισε το, από αιώνες, ηθικό πλεονέκτημα της Ελλάδας στον αραβικό κόσμο.
Η δια της καταγγελίας αποδοχή τετελεσμένων
Εκ μέρους της Ε.Ε.:
“Η συμφωνία αυτή παραβιάζει τα κυριαρχικά δικαιώματα τρίτων κρατών, δεν συμμορφώνεται με το Δίκαιο της Θάλασσας και είναι άκυρη και ανίσχυρη», έσπευσε να διαμηνύσει η Ε.Ε. δια της Ούρσουλας φον ντερ Λάιεν για το τουρκολιβυκό μνημόνιο.
Πέρα από την ευρωπαϊκή της αλληλεγγύη, δεν μας γνώρισε τι είδους ενέργειες προτίθεται να κάνει προς τα Διεθνή Όργανα για την de jure ακύρωσή του.
Εκ μέρους των ΗΠΑ:
«Ενθαρρύνουμε τους εταίρους μας στην Ανατολική Μεσόγειο να επιλύσουν τις θαλάσσιες διαφορές τους μέσω διαπραγματεύσεων, οι οποίες θα διεξαχθούν με καλή πίστη. Η επίλυση των θαλάσσιων ζητημάτων εξυπηρετεί τα συμφέροντα όλων των πλευρών και ανοίγει το δρόμο για εμπορικές επενδύσεις και δραστηριότητες εξερεύνησης, οι οποίες θα ωφελήσουν ολόκληρη την περιοχή της Μεσογείου. Η Ελλάδα και η Τουρκία είναι αμφότερες σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ. Τις ενθαρρύνουμε να προχωρήσουν σε διμερείς επαφές, προκειμένου να αντιμετωπίσουν τυχόν ζητήματα διαφωνίας».
Οι ΗΠΑ ανασκεύασαν την προηγούμενη από το 2020 καταγγελία του Τουρκολιβυκού μνημονίου, απέκοψαν τις προηγούμενες αναφορές στο Διεθνές Δίκαιο, τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας, τα δικαιώματα των νησιών σε ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα.
Xλιαρή ανακοίνωση χωρίς νομικούς όρους περί ακυρότητας.
Γιατί να το κάνουν άλλωστε; Μετά από 6 χρόνια αδράνειας της ελληνικής διπλωματίας, δεν περιμέναμε από τις ΗΠΑ να υπερθεματίσουν.
Εκ μέρους της Αιγύπτου:
Εκ μέρους της Αιγύπτου:
Όπως τονίζεται στην ανακοίνωση, «η συμφωνία παραβιάζει τις αρχές του διεθνούς δικαίου και τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982, υπονομεύει σαφώς τα κυριαρχικά δικαιώματα της Αιγύπτου στην αποκλειστική οικονομική ζώνη και την υφαλοκρηπίδα της, απορρίπτει οποιαδήποτε διαδικασία ή δήλωση βασίζεται σε αυτό, ενώ θα προασπίσει τα δικαιώματά της βάσει του διεθνούς και του εθνικού δικαίου».
Η Αίγυπτος κατήγγειλε, προς το παρόν, αλλά ας μην ξεχνάμε ότι πολιορκείται διπλωματικά από την Τουρκία για ανακήρυξη ΑΟΖ Αιγύπτου-Τουρκίας.
Ισραήλ:
Με μια επιθετική ανακοίνωση ο “στενός” σύμμαχος αναφέρει ότι «με λύπη μας βλέπουμε για άλλη μία φορά την Τουρκία να εργάζεται για την αποσταθεροποίηση της περιοχής της Ανατολικής Μεσογείου», «παραβιάζει τα κυριαρχικά δικαιώματα των στενών μας συμμάχων στην περιοχή» και καταδικάζει έντονα την απόφαση της Βουλής των Αντιπροσώπων της Λιβύης να επικυρώσει το μνημόνιο θαλάσσιας δικαιοδοσίας με την Τουρκία.
Ούτε το Ισραήλ, που έχει πάρει πλήρη υποστήριξη από την Ελλάδα, υλικά και διπλωματικά στο πλαίσιο της νεόκοπης συμμαχίας, δεν αναφέρει ρητά ότι το καταγγέλλει και δεν το αναγνωρίζει.
Οι παραπάνω ανακοινώσεις των Συμμάχων δεν είναι παρά λεκτικές διαμαρτυρίες που μένουν στα χαρτιά. Και αυτό το γνωρίζουν όλοι. Και οι Σύμμαχοι και η Κυβέρνηση και η Τουρκία. Καμία καταγγελία τρίτου δεν παράγει έννομα αποτελέσματα. Απλά μένει στα χαρτιά μέχρι να έρθουν τα τετελεσμένα.
Πράξεις όπως το τουρκολιβυκό μνημόνιο, δεν ακυρώνονται με δηλώσεις συμπάθειας ή επικοινωνιακές κραυγές. Οι δηλώσεις συμπάθειας χρησιμεύουν μόνον ως τροφή στην κυβερνητική προπαγάνδα και την εγκάθετη δημοσιογραφία που θολώνουν τα νερά, αποκρύπτοντας από τον ελληνικό λαό μια δυνητική καταστροφή που θα την πληρώσει ο ίδιος ο λαός και η πατρίδα.
Η Κυβέρνηση και τα συστημικά ΜΜΕ ψεύδονται και αποκρύπτουν από τον Ελληνικό λαό την κρισιμότητα ενός εθνικού ζητήματος, που με λάθη και παραλείψεις της κυβέρνησης γιγαντώθηκε, ενώ είχε όλες τις νομικές δυνατότητες να το αντικρούσει ευθύς αμέσως μετά τη γέννησή του.
Αναγκαιότητα η εκ βάθρων αναθεώρηση της εξωτερικής πολιτικής
Μετά από πολλές διπλωματικές ήττες έναντι της Τουρκίας, οι οποίες αναπόφευκτα θα μετουσιωθούν σε εθνικό ακρωτηριασμό, η Ελλάδα πρέπει να αναθεωρήσει τώρα και εκ βάθρων ολόκληρη την πολιτική προσέγγισης στα ζητήματα κυριαρχικών δικαιωμάτων. Η πολιτική που ασκείται μέχρι σήμερα, και διαχρονικά από όλες τις Κυβερνήσεις, που έχουν αναγάγει τις ελληνοτουρκικές διαφορές σε υπόθεση των Συμμάχων, του ΝΑΤΟ, της Ε.Ε. και τώρα και του Ισραήλ, έχει οδηγήσει από τραγωδία σε τραγωδία, από υποχώρηση σε υποχώρηση, από μειοδοσία σε μειοδοσία.
Η μόνη σοβαρή και έντιμη πολιτική που μπορεί και πρέπει να ασκηθεί από εδώ και εμπρός από μία κυβέρνηση που θα υπερασπίζεται τα εθνικά συμφέροντα, είναι η προάσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων με εφαρμογή των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου ολοκληρωτικά και ανυποχώρητα. Και αυτό συνοψίζεται στην προσφυγή της Ελλάδας στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ κατά της Τουρκίας για το casus belli και οριοθέτηση των Θαλασσίων Ζωνών βάσει του Δικαίου της Θάλασσας, χωρίς καμία παρέκκλιση.
Ο ελληνικός λαός θα είναι συμμέτοχος και αρωγός. Θα σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, όπως πράττει διαχρονικά, όταν πρόκειται για τα ιερά και τα όσια της πατρίδας.
Αθήνα, 24 Οκτωβρίου 2026
Η Πολιτική Γραμματεία του ΕΠΑΜ
Οι παραπάνω ανακοινώσεις των Συμμάχων δεν είναι παρά λεκτικές διαμαρτυρίες που μένουν στα χαρτιά. Και αυτό το γνωρίζουν όλοι. Και οι Σύμμαχοι και η Κυβέρνηση και η Τουρκία. Καμία καταγγελία τρίτου δεν παράγει έννομα αποτελέσματα. Απλά μένει στα χαρτιά μέχρι να έρθουν τα τετελεσμένα.
Πράξεις όπως το τουρκολιβυκό μνημόνιο, δεν ακυρώνονται με δηλώσεις συμπάθειας ή επικοινωνιακές κραυγές. Οι δηλώσεις συμπάθειας χρησιμεύουν μόνον ως τροφή στην κυβερνητική προπαγάνδα και την εγκάθετη δημοσιογραφία που θολώνουν τα νερά, αποκρύπτοντας από τον ελληνικό λαό μια δυνητική καταστροφή που θα την πληρώσει ο ίδιος ο λαός και η πατρίδα.
Η Κυβέρνηση και τα συστημικά ΜΜΕ ψεύδονται και αποκρύπτουν από τον Ελληνικό λαό την κρισιμότητα ενός εθνικού ζητήματος, που με λάθη και παραλείψεις της κυβέρνησης γιγαντώθηκε, ενώ είχε όλες τις νομικές δυνατότητες να το αντικρούσει ευθύς αμέσως μετά τη γέννησή του.
Αναγκαιότητα η εκ βάθρων αναθεώρηση της εξωτερικής πολιτικής
Μετά από πολλές διπλωματικές ήττες έναντι της Τουρκίας, οι οποίες αναπόφευκτα θα μετουσιωθούν σε εθνικό ακρωτηριασμό, η Ελλάδα πρέπει να αναθεωρήσει τώρα και εκ βάθρων ολόκληρη την πολιτική προσέγγισης στα ζητήματα κυριαρχικών δικαιωμάτων. Η πολιτική που ασκείται μέχρι σήμερα, και διαχρονικά από όλες τις Κυβερνήσεις, που έχουν αναγάγει τις ελληνοτουρκικές διαφορές σε υπόθεση των Συμμάχων, του ΝΑΤΟ, της Ε.Ε. και τώρα και του Ισραήλ, έχει οδηγήσει από τραγωδία σε τραγωδία, από υποχώρηση σε υποχώρηση, από μειοδοσία σε μειοδοσία.
Η μόνη σοβαρή και έντιμη πολιτική που μπορεί και πρέπει να ασκηθεί από εδώ και εμπρός από μία κυβέρνηση που θα υπερασπίζεται τα εθνικά συμφέροντα, είναι η προάσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων με εφαρμογή των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου ολοκληρωτικά και ανυποχώρητα. Και αυτό συνοψίζεται στην προσφυγή της Ελλάδας στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ κατά της Τουρκίας για το casus belli και οριοθέτηση των Θαλασσίων Ζωνών βάσει του Δικαίου της Θάλασσας, χωρίς καμία παρέκκλιση.
Ο ελληνικός λαός θα είναι συμμέτοχος και αρωγός. Θα σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, όπως πράττει διαχρονικά, όταν πρόκειται για τα ιερά και τα όσια της πατρίδας.
Αθήνα, 24 Οκτωβρίου 2026
Η Πολιτική Γραμματεία του ΕΠΑΜ
