Μια ηλιόλουστη μέρα του Μαρτίου, όπως κάθε χρόνο, ξεκίνησα για να μαζέψω άγρια σπαράγγια!
Μικρασιάτικες καταβολές βλέπετε.
Τα άγρια σπαράγγια είναι οι βλαστοί ενός θάμνου με αγκάθια σαν βελόνες. Φυτρώνουν την εποχή που οι θάμνοι και τα δένδρα γύρω τους δεν έχουν βγάλει φύλλα. Κι’ έτσι όπως είναι το χρώμα τους, είναι δυσδιάκριτα ανάμεσα σε τόσα κλαδιά.
Περπατώντας και ψάχνοντας με τα μάτια δεκατέσσερα, νάσου μπροστά μου ένα μικρός, αειθαλής θάμνος. Μια δάφνη!
Κοιτάζω προσεκτικά. Τίποτα.
Κάνω μια δρασκελιά και προσπερνώ τη δάφνη.
Αφού ήμουν απ’ την άλλη πλευρά, κάνω ένα βήμα και πώς μούρθε γυρίζω το κεφάλι μου προς τα πίσω!
Απ’ την άλλη μεριά της δάφνης υπήρχαν καμμιά δεκαριά άγρια σπαράγγια!
Αφού τα μάζεψα άρχισαν να μούρχονται διάφορες σκέψεις.
Πως η ουσία των πραγμάτων, δεν είναι μπροστά απ’ αυτό που βλέπεις, αλλά πίσω απ’ αυτό.
Πως η δεύτερη σκέψη είναι η ορθή και όχι η πρώτη.
Πως πίσω – κάτω απ’ την επιφάνεια, βρίσκεται η ουσία.
Πως το 6 που βλέπεις μπροστά σου πάνω στο τραπέζι, αν πας απ’ την άλλη πλευρά θα το δεις 9.
Ότι πρέπει να μπεις στη θέση του άλλου για να έχεις σωστή κρίση.
Χαίρομαι ιδιαίτερα όταν σε διαφωνία μου με κάποιον, αντιλαμβάνομαι ότι έχει δίκιο. Του το αποδίδω κι’ έτσι γίνομαι καλλίτερος.
Συνεχώς τίθεται το ερώτημα: «Μήπως έχει δίκαιο ο άλλος;»
Κι’ όλα αυτά μια ηλιόλουστη μέρα του Μαρτίου γυρεύοντας άγρια σπαράγγια.
Στράτος Τσιρβούλης.
