Μόλις σουρουπώνει, ανεβαίνει στα πάνω δωμάτια με τα μάτια να λάμπουν. Σαν να πάει να πάρει τις βαλίτσες του για ένα όμορφο ταξίδι. Κατεβάζει το τηλεσκόπιο κι’ αρχίζει να το συναρμολογεί. Αστροφυσικός γαρ. Περιμένει να σκοτεινιάσει καλά για να φαίνονται καθαρά τ΄αστέρια. Να τα κάνει ίσως σκαλοπάτια για να φτάσει στον άγνωστο κόσμο του σύμπαντος. Να τον εξερευνήσει και να τον κάνει γνωστό στους ανθρώπους. Αυτό κάνει ο επιστήμονας. Αρχίζει να φωτογραφίζει, να καταγράφει στον υπολογιστή αυτά που βλέπει το τηλεσκόπιο.
- Πατέρα έλα να δεις, μου λέει σε κάποια στιγμή.
- Αυτός είναι ο Ωρίωνας, αυτή η Ανδρομέδα, εδώ είναι οι γαλαξίες, να τα νεφελώματα! Μαγεία.
- Κάποια στιγμή μου δείχνει ένα αστέρι πιο λαμπερό απ΄τ΄άλλα γύρω του. Αυτό μου λέει έχει σβήσει πριν εκατομμύρια χρόνια!
- Δηλαδή, ενώ δεν υπάρχει, εμείς το βλέπουμε τώρα. Είναι το φως που εξέπεμπε όταν ήταν ενεργό.
- Δηλαδή βλέπουμε ως υπαρκτό κάτι το ανύπαρκτο του λέω.
- Ακριβώς, ήταν η απάντηση του.
- Ρε τι πάθαμε λέω μέσα μου.
Μετά από λίγο καιρό γύρω στις δύο μετά τα μεσάνυχτα με ξυπνάει πάλι!
- Τι θες του λέω.
- Πάρε μολύβι και χαρτί και γράφε!
Για να τα έχω καλά με τον εαυτό μου, γράφω ότι μου λέει.
- Ότι και να δεις γύρω σου δεν υπάρχει πια, όπως το είδες!
- Απ΄ τη στιγμή που τα μάτια μας δουν κάτι, μέχρι να φτάσει η εικόνα στον εγκέφαλο (επεξεργαστή), να την αναγνωρίσει, να την αξιολογήσει, να την αρχειοθετήσει, πέρασε κάποιος χρόνος.
- Έτσι δεν είναι;
Ελαχιστότατος χρόνος, αλλά χρόνος. Η κάθε ματιά όπως το κάθε καρέ μας παλιάς ταινίες έχει λάβει μια άλλη εικόνα. Άρα το τώρα δεν θα το δούμε ποτέ! Στο μικροδευτερόλεπτο το τώρα είναι πριν.
Κάποτε είχα διαβάσει:
Το αύριο δεν θα το συναντήσουμε ποτέ! Για να το συναντήσουμε πρέπει να γίνει σήμερα. Κι΄αμέσως το αύριο γίνεται το μεθαύριο του χτες. Ουσιαστικά τα πάντα γύρω μας είναι σαν το φως των αστεριών, πούχουν χαθεί στον χρόνο, πούχουν χαθεί στο σύμπαν. Και δεν υπάρχουν πια!
Στράτος Τσιρβούλης
