«Κ' επήγαν κ' επαλέψανε 'ς τα μαρμαρένια αλώνια,
κι' όθε χτυπάει ο Διγενής, το αίμα αυλάκι κάνει,
κι' όθε χτυπάει ό Χάροντας, το αίμα τράφο κάνει.»
Ανόητη ερώτηση...
Ο νεοέλληνας πλέον το μόνο για το οποίο νοιάζεται είναι η καλοπέραση και η βόλεψη του. Κατάντησε ένας αριθμός σε μία κάρτα είτε πλαστικιά είτε ψηφιακή. Έγινε ένα με τους απογόνους των βαρβάρων και υιοθέτησε τις συνήθειες, τις ανάγκες και τα θέλω τους. Φοβάται τον «τιμημένο» θάνατο και αναμένει όντως νεκρός τον βιολογικό του θάνατο, που εν τέλει άλλοι έχουν αποφασίσει για αυτό.
Γιατί δεν εξηγείται αλλιώς, η απάθεια που δείχνουμε σε ότι συμβαίνει γύρω μας και κυρίως στην πατρίδα μας. Δεν εξηγείται ότι δεχόμαστε όχι απλά αδιαμαρτύρητα, αλλά το επιδιώκουμε κιόλας να εφαρμόσουμε ότι μας προστάζουν οι ισχυροί αυτού του κόσμου.
Δεν προσφέραμε μόνο τα σώματά μας ως πειραματόζωα στα σχέδια των ισχυρών, αλλά δώσαμε και τις ψυχές μας με αντάλλαγμα όχι την αιώνια ζωή, αλλά την εφήμερη μετρημένη στους κόκκους μίας κλεψύδρας.
Με ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις, που δεν αρκούν όμως για να μας ξυπνήσουν από τον ηθικό λήθαργο στον οποίο έχουμε καταπέσει, το μέλλον και η μοίρα των απογόνων της χώρας των γενναίων, των ηρώων και των αθανάτων, μοιάζει δυσοίωνο...
Έχει καμία σχέση η γενιά μας με τις γενιές του "Επους του Διγενή Ακρίτα", που πάλευε με τον "Χάροντα" για την πίστη και τα ιδανικά;
Ανόητη ερώτηση...
Ο νεοέλληνας πλέον το μόνο για το οποίο νοιάζεται είναι η καλοπέραση και η βόλεψη του. Κατάντησε ένας αριθμός σε μία κάρτα είτε πλαστικιά είτε ψηφιακή. Έγινε ένα με τους απογόνους των βαρβάρων και υιοθέτησε τις συνήθειες, τις ανάγκες και τα θέλω τους. Φοβάται τον «τιμημένο» θάνατο και αναμένει όντως νεκρός τον βιολογικό του θάνατο, που εν τέλει άλλοι έχουν αποφασίσει για αυτό.
Γιατί δεν εξηγείται αλλιώς, η απάθεια που δείχνουμε σε ότι συμβαίνει γύρω μας και κυρίως στην πατρίδα μας. Δεν εξηγείται ότι δεχόμαστε όχι απλά αδιαμαρτύρητα, αλλά το επιδιώκουμε κιόλας να εφαρμόσουμε ότι μας προστάζουν οι ισχυροί αυτού του κόσμου.
Δεν προσφέραμε μόνο τα σώματά μας ως πειραματόζωα στα σχέδια των ισχυρών, αλλά δώσαμε και τις ψυχές μας με αντάλλαγμα όχι την αιώνια ζωή, αλλά την εφήμερη μετρημένη στους κόκκους μίας κλεψύδρας.
Με ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις, που δεν αρκούν όμως για να μας ξυπνήσουν από τον ηθικό λήθαργο στον οποίο έχουμε καταπέσει, το μέλλον και η μοίρα των απογόνων της χώρας των γενναίων, των ηρώων και των αθανάτων, μοιάζει δυσοίωνο...
