Πλέον, όσες ιστοσελίδες, τηλεοπτικά κανάλια και ραδιόφωνα καθίστανται ανεπιθύμητα για την αντίληψη των Ευρωπαίων, εκτός του ότι δεν είναι προσβάσιμα, διαγράφονται και από τις μηχανές αναζήτησης, ώστε να είναι σαν να μην υπήρξαν ποτέ, επειδή κρίνονται πολιτικά ανεπιθύμητα και μπαίνουν στο μικροσκόπιο της λογικής του ιδεολογικού φιλτραρίσματος της πληροφορίας.
Δεν είναι πλέον οι Ευρωπαίοι πολίτες που διαβάζουν, κρίνουν, συγκρίνουν, σχολιάζουν. Είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση, με χωροφύλακες τους επικεφαλής των κρατών-μελών, που αποφασίζουν για αυτούς, για το τι έχουν δικαίωμα να διαβάσουν, να δουν ή να ακούσουν.
Πρόκειται για μια ηθελημένη παρέκκλιση. Αντί να ενισχύσει τον πλουραλισμό των απόψεων, η ευρωπαϊκή ηγεσία προτιμά να καταπνίξει κάθε φωνή που θεωρείται ανεπιθύμητη, με την πρόφαση ότι καταπολεμά έτσι τα αυταρχικά καθεστώτα. Πάντα ο χειραγωγός κατηγορεί εκείνον που δεν του είναι αρεστός για αυτό που πραγματικά είναι ο ίδιος.
Επιπροσθέτως, στην Ευρώπη, από τη γαλλική απόρριψη του Ευρωσυντάγματος το 2005 και μετά, η ελευθερία της έκφρασης έχει μπει με μεθοδικό τρόπο σε παρένθεση και καταστρέφεται συστηματικά. Στο όνομα της καταπολέμησης της «προπαγάνδας», τελικά θεσμοποιείται η λογοκρισία. Και στο όνομα της προστασίας της κοινής γνώμης, αφαιρείται το θεμελιώδες δικαίωμα να κρίνει μόνη της.
Όταν μια δημοκρατία δεν αποδέχεται πλέον τη διαφορετική άποψη, όσο ενοχλητική κι αν είναι, παύει να είναι δημοκρατία. Η φιλτραρισμένη πληροφορία δεν είναι πιο ασφαλής, γιατί δεν διαφέρει από την παραπληροφόρηση.
Πάντως, όσο κι αν μπλοκάρουν, η ανταλλαγή απόψεων συνεχίζεται, με διαφορετικό τρόπο αλλά συνεχίζεται. Και όσο υπάρχουν σκεπτόμενοι και δημοσιογράφοι (παρόλο που πλέον σπανίζουν) οι οποίοι εξακολουθούν να τιμούν το εξαθλιωμένο λειτούργημα τους, η επιβαλλόμενη σιωπή δεν θα είναι ποτέ πλήρης. Η λογοκρισία δεν σιώπησε ποτέ κανέναν με ειλικρινείς προθέσεις! Το αντίθετο!
